Unutuldu sanılan şeyler, aslında zihnin en derinlerine hapsedilen, en can yakan duygularıydı. Bütün içinde kalmışlıklardı. El kaderken de korkardı bu duygudan, kazık kadar olmuşken de korkuyordu.
Boğuluyordu. Ne zaman olduğunu bilmese de bağımlısı olduğu koku olmadan nefes alamıyordu. Elinden en sevdiği arkadaşı alınan Kepçük değil,kalbi yerinden sökülen Murathan’dı. Görmüyorlardı.
