Ölümün sakinliği yanında durmadan kendini yiyen, binbir özsuyla dolu, parçalanıb toz olan ve yeniden bir şeyler meydana getiren hayatta rahatsız eden nir şey vardı...
Yanı başında biri ölürken sen bunu duyamazsın. Dünyanın bahtsızlığı da budur işte. Acımak ıstırap değildir. Acımak, başkasının felaketi karşısında duyulan gizli bir sevinçtir. Bu felaket kendimize veya sevdiğimiz birisine gelmediği için aldığımız rahat bir soluktur...