Hilal
@Banasormaax
Esas olan an'da kalıp an'ı yaşayabilmek...
24 okur puanı
Nisan 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
#okudumbitti
Maggie O'Farrell'in Evlilik Portresi adlı romanını bitirdim.
Lucrezia'nın en çok beni etkileyen özelliği hem güçlü hem de pasif olmasıydı. Sarayın ona yüklediği görevleri yerine getirmek zorundaydı ve o kadar kalabalığın içinde aslında yapayalnızdı. Çok yalnız bir prenses, çok yalnız bir kadındı.
Roman, saray evliliklerinin aşk ve sevgi üzerine değil; güç, çıkar ve hâkimiyet üzerine kurulduğunu gösteriyordu. Bu yönüyle beni oldukça düşündürdü.
Kitaptaki en gerilimli bölüm Lucrezia'nın boğulma sahnesiydi. O bölümü okurken gerçekten çok etkilendim.
Lucrezia'nın yerinde olsaydım büyük ihtimalle onun gibi davranırdım. Çünkü içinde bulunduğu koşullarda kendi kararlarını vermesi kolay değildi. Bir prenses olarak ondan beklenenleri yerine getirmesi gerekiyordu.
Tarihsel bir karakter olmasına rağmen Lucrezia bana son derece gerçek geldi. Duygularını, korkularını ve yalnızlığını hissedebildim.
Romanda en çok dikkatimi çeken sembol evlilik portresiydi. Bu portre bana sadece bir resmi değil, Lucrezia'nın gerçek kimliği ile insanların onda görmek istediği kişi arasındaki farkı da düşündürdü.
Kitap, kadınların tarih boyunca yaşadığı bazı zorlukların hiç değişmediğini gösterdi. Aradan yüzyıllar geçmiş olsa da bazı mücadelelerin hâlâ devam ettiğini görmek üzücüydü.
Bence Lucrezia'nın asıl mücadelesi hayatta kalmak değil, kendi kimliğini korumaktı.
Kitabı bitirdiğimde hissettiğim baskın duygu ise üzüntü oldu. Çünkü Lucrezia'nın hikâyesi bana çok gerçek geldi. Onun yalnızlığına, çaresizliğine ve elinden alınan seçim hakkına üzülmeden edemedim.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
#okudumbitti
Fournier'in eşi Sylvie'nin ölümünden sonra gazeteye "Dul, Ölümsüz Eş Arıyor" diye bir ilan vermesiyle başlıyor her şey. Bu ilana bizim de tanıdığımız birçok kadın talip oluyor: Madame Bovary, Cleopatra, Hamlet'in Ophelia'sı ve daha niceleri...
Gelen yanıtları, ölen eşi Sylvie ile birlikte değerlendiriyorlar; bazen alayla, bazen de "armudun sapı, üzümün çöpü" misali kusur bularak. Aslında Fournier'in amacı kendine yeni bir eş aramak değil de eşiyle konuşabileceği bir alan açmak gibi geldi bana. Talipleri birlikte değerlendiriyor, kimi zaman hüzünle, kimi zaman mizahla ilerliyorlar.
Fournier'in mizahını yine çok sevdim. Kendisiyle dalga geçme biçimi her zamanki gibi muazzamdı.
Hikâyenin sonu ise oldukça hüzünlüydü:
"Sözcüklerle geçmişimizi, mutluluğumuzu aktarmaya çalıştım. Dul artık kimseyi aramıyor... Hepsi sadece gülmek içindi. Benim ebedi eşim sensin. Ebediyeti birlikte geçireceğiz. Biz birbirimize mahkûmuz sonsuza dek..."
#okudumbitti
Yazarlа tanışma kitabım. Kurgusu güzeldi genel olarak; dili, üslubu, mizahı güzeldi şimdi baktığımda. Yine de tuhaf bir okuma süreci geçirdim. Yazar Tanpınar'a da bana da huzur vermedi.
Puanlarsam 5/10.
#okudumbitti
Yaprak dökümü tadında bir kitaptı. Hiç mi iyi bir şey olmaz, hep mi bir felaket... Karakterleri de hiç sevemedim; ya Polyanna gibiydiler ya da kara bulut misali karamsarlardı. Sadece kaynana karakterini beğendim, harbi kadındı.
Ve yazarın okuduğum Saray Bosna serisi kitapları gibi değildi. Onlarda ruh vardı, ileti adrese ulaşıyordu; bunda maalesef olmadı.
20’li yaşlar severek okur bence.
#Okudumbitti
Bolca #tatkaçıran içerir..
Klasik bir biyografi degil bir kere..Latince öğretmeni asagı latince öğretmeni yukarı diye diye kitapta okudugumuzun "William Shakespeare" oldugunu öğreniyoruz.Eşi Agnes ile tanismasını,evlenmelerini ve evlilik hayatlarını gercek ve kurgu bir arada etkileyici bir dille anlatıyor yazar.Evlilikleri basta sevgi doluyken zamanla ,yasananların etkisiyle birbirlerini kaybediyorlar bence.Ki salgın sebebiyle kaybettikleri ogullarından sonra, shakespeare de eşi agnes de derin bir yas sürecine girip uzaklasiyorlar birbirlerinden.Ozellikle anne agnes hayatla bagını minimum seviyede tutuyor..Anne agnes sessizce yasını tutarken baba Shakespeare de yasını hamlet adı oyunu yazarak yasıyor tabir i caizse..Shakespeare'in oglunun kaybı sonrası yazdıgı oyunu oglu hamneti ölümsüzlestirme istegi olarak yorumladım..Yas bir surec degildir,bazen nefes aldıgımız surece tutarız yasımızı,acıyla yasamayı öğreniriz...
