Bir zamanlar araştırmak ve öğrenmek için zamanın büyük bir kısmını ve eğlenebileceğim anları bir kenara bırakıp okumaya ve öğrenmeye zaman harcadım.
Uykumdan vazgeçip kahve içerek geceleri uyumayarak, sorumluluklarımdan, günlük yaşantımın ritüellerinden ve sosyal hayattan soyutlaşarak okumaya, araştırmaya ve bu gün hayatımın yegane bir parçası haline gelen kitaplara ve şiire yöneldim.
Şu anda ise hayatımın hatta benim bir parçam haline gelen, belki de beni bu gün ki olduğumun kişiye dönüştürmüş kitaplarımdan bir kez olsun ayrılamazken ve zamanında bunun için uykumdan vazgeçmiş, yaşamın ve sosyal hayatın getirilerinden uzak kalmışken bu gün araştırıp öğrendiklerim, kitaplarım ve şiirler beni uykularımdan, sosyal hayattan ve sorumluluklarım ben istemezken mahrum bıraktı. Hikayelerden acı olsa da gerçeği, mısralardan gerçek olmasa da hasret ve sevgiyi gördüm. Her ne olursa olsun ve ben bu gün neye dönüştüysem de bir kez olsun pişmanlık duymadım. Çünkü okumak ve bilmek için araştırmak hayatın yegane amacı ve doğrusuydu..