şarabın öyküsünü sordum... göğümde uçuşan asma yaprağına
dedi ki:
/... -her insan bir boşluğa tutunur
ve her aşk... kül rengi bir zaman sonra soğur ve unutulur-
.
kim bilir!
bakarsın gün gelir...
kokusuna rüzgârlar kanat olur
bir cemre gibi düşer nâr-ı aşk...
o boşluğu doldurur...