Bir hediye geldi rabbimden, bir mucize. Minik bir çift el...
Bır emanet...
Artık bir emelimde emanetine sahiplik yapmak.
Onun bu dünyada tırtıldan kelebeğe dönüş yolculuğuna hazırlayıp bırakmak.
Hayatı boyunca emeği suratına çarpmadan büyütmek. Onun yüreğinde yaralar açmadan, bu hayat imtihanının da ona bir güzel çehre kazandırmak. Seni çok seviyorum Defnem.
Herşeyi, herkesi koyup bir kenara kendime doğru çıktığım yolculukta bulmuştum seni. Oturup tek tek yaralarımı sarmaya başladığım yolculuğum da çıktın karşıma. Tamam işte bu dedim. işte hediyem tam karşımda duruyordu. Aldım ellerime seni . Ne varsa eksik tamam etmek istedim. Çünkü kalp atışı idin sen. Aşk tın sen. Bu dünyada verebileceğim herşeyi verdim sana. Ama bilemedim işte sende çiğ süt emmiştin. Sende bir noktada inciticektin beni. Neyse kadere sözüm olsun bu son aldanışım insanlığa.