Barış Turhan
@Baristurhan
Bu kitap bir hikâye değil.
Daha çok… insanın kendi zihniyle kavga etmesi.
Okurken rahatsız oluyorsun.
Çünkü anlatılan şey kurgu gibi durmuyor—fazla gerçek.
Dostoyevski burada karakter yazmıyor,
insanın karanlık tarafını konuşturuyor.
Ve o ses… bazen sana ait gibi geliyor.
Herkese göre değil.
Çünkü akıcı değil, kolay değil.
Ama dürüst—fazlasıyla.
Benim için:Kısa ama ağır bir metindi.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bu kitap bir şey öğretmeye çalışmıyor.
Daha çok… zaten bildiğin ama yüzleşmekten kaçtığın şeyleri önüne koyuyor.
Altını çize çize okudum.
Hatta bazı yerlerde durup kitabı kapattım.
Çünkü bazı cümleler var okumuyorsun,tokat gibi yiyorsun.
Engin Geçtan’ın yaptığı şey çok net:
Süslü kavramlara kaçmadan, akademik kasıntılığa girmeden
insanı olduğu gibi anlatıyor.
Korkularıyla, çelişkileriyle, kaçışlarıyla…
Ve en rahatsız edici tarafı şu:
Okurken “insan”ı değil, kendini görüyorsun.
Benim için:
Okunan bir kitap değil, altı çizilerek içselleştirilen bir metindi.
Son cümle:
Bazı kitaplar bilgi vermez insanı kendine iade eder.
Babamın önerisiyle okudum. İyi ki de önermiş. Sevdiğim dostumla beraber okuduk ve tek kötü yanı akıcılığından dolayı hızlı bitmesi oldu. Bayıldık.
Sanki 1 sezonluk bir diziyi tek oturuşta izlemek gibiydi…
Bölüm bitiyor, sayfaları nasıl çevirdiğinin farkına bile varmıyorsun.
Sonra bir bakmışsın kitap bitmiş.
Yazarın en güçlü yaptığı şey şu:
Gerilimi bağırarak değil, susarak kuruyor.
Ve o sessizlik… insanın içinde yankı yapıyor.
Asıl vurucu nokta da olay örgüsünün sade anlatımının yanında plot twist.
Gerçekten iyi kurgulanmış bir ters köşesi var
Burada öyle bir an geliyor ki okuduğun her şeyi yeniden düşünmek zorunda kalıyorsun.
