Hiçbir şey beklemediğimiz kimselere karşı yüksekten bakmak, onlardan uzak durmak, küçümser bir alaycılık ya da soylulara özgü bir umursamamazlıkla davranmak kolaydır. Böylelerinin bizim için hiçbir önemleri yoktur; sadece bir oyalanma, (ısrmayan hayvanlar gibi) bir gösteriş bahanesidirler bizim için. Kendini üstün görme denir bu davranışa. Ama birinden bir şeyi beklemek zorunda kaldığımız zaman, karşımızdaki insan istediğimizi bize vermeme hakkına sahip olduğu için, onunla eşit bile değil, ondan daha aşağı bir durumdayızdır.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir insan acı çekiyorsa, başkaları bir sarhoşmuş gibi davranırlar ona: hadi kalk bakalım, yeter bu kadar, hadi işine öyle değil, ha şöyle..
Bir şey meydana getirmenin çilesi -bu iyi bilinen işkence- bir şey meydana getirip bitirdikten sonra ne yapacağını bilmemenin acısı yanında hiçtir.
Kendini çocukça teslim edişinle kimsenin ilgilenmediğini anladığın zaman sona erer gençlik. Ve iki şekilde gelebilir bu son; ya başkalarının bundan hoşlanmadığını anlamamızla ya da bizim kendimizin bunu sürdüremeyişimizle. Zayıf insanlar birinci şekilde yaşlanırlar, güçlülerse ikinci şekilde.