“Bazı şeyler geri gelmiyordu, insan bir daha geriye dönemiyordu. İnsanın içinde bir şeyler ölüyor, yanıp kül oluyordu.”
Barnabo
Hayat ileriye doğru açılan kapı gibi. Her adımdan sonra suratımıza kapanıp geriye dönmeyi imkansız kılıyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Zamanında söylenmeyen elvedalarla, hakkıyla tutulmayan ve yeni yaşantılarla bastırılan yaslarla, üzerinden atlanıp da geçilmeyen çocukluk travmalarıyla velhasıl herkes kendi zehriyle zehirlenmiyor mu?
Sayfa 15
Barnabo
Mükemmel.
Yerliler kendi zenginliklerinin gazabına uğradılar- Aslında Latin Amerika’nın acıklı tarihinin özeti de budur.
Barnabo
Güney Amerika'nın doğal zenginliği nedeni ile sömürgecilerin oraya üşüşmesi sonucu yerlilerin sömürüldüğü bir düzen kuruldu. Buna karşın kuzey Amerika çorak olduğu için sömürgecilerin gözlerinden uzakta kalarak, çalışanın hakkını aldığı, bireysel hakların her şeyden üstün olduğu, adalet temelli bir yönetime kavuştu. Kuzeydeki modelin başarılı olarak dünyayı, en çok da güney amerikayı, hegemonya altına alması da ayrı bir ironi olarak tarihteki yerini aldı.
"Gerçek ve kalıcı mutluluk yavaş yavaş ,azar azar gelir."
Barnabo
"Mutluluk bir anda gelen değil de daha çok insanın inşa ettiği bir şeydir. "
..SPOİLER İÇERİR..
George ve Lennie birbirinden zıt 2 kişidir lâkin hayatları ve hayalleri ortaktır. Beraber çalıştıkları çiftliklerden Lennie'nin haylazlıkları yüzünden sürekli kovulurlar. Ama onları ayakta tutan beraber kurmayı hayal ettikleri 10 dönüm tarla küçük bir ev, döküm bir soba, üç beş hayvan ve tavşanlardır.
.
Yeni gittikleri çiftlikte George ve Lennie'nin başına gelenler ise kimsenin tahmin dahi edemeyeceği şeylerdir. Bazen iyi niyetli olmak iyi olmaya yetmez. Sonu hiç beklemediğim kadar şaşırtıcıydı. Hem üzüldüğüm hem şaşırdığım hem vay be dediğim bir final oldu. Sevginin, dostluğun, işçiliğin hatta ırkçılığın konu edildiği bir kitap ve bence herkesin kitaplığında bulunmalıdır. (Iyi okumalar)
Barnabo
---- Spoiler içerir ----
Bence George ve Lennie birbirine zıt değil de birbirlerini tamamlayan iki kişiydi. George'un kusurlarını Lennie'nin temizliği kapatırken, Lennie'nin saflığını George'un zekası kapatıyordu. Ortak noktaları ise birbirlerinden başka kimselerinin olmamasıydı. George şunu biliyordu ki, Lennie ile birlikte olmak onu diğer bütün "işe yaramaz" işçilerden ayırıyordu. Çünkü onların kimsesi yoktur. Hastalandıklarında ilgilenen, öldüklerinde arkalarından ağlayan kimseler yoktur. Halbuki George ve Lennie böyle zavallı değillerdir. O yüzden gerçekleşmeyeceklerini bilseler bile diğerlerinin kuramadıkları hayaller kurmaya cesaret edebilirler. Ne zaman ki George Lennie'yi kaybeder, o da "onların" arasına karışır.