"Babam arif kişiydi, bir gün dedi ki: "Oğlum sen bir şeyler yapıyorsun, kendin türküler söylüyorsun; ama sonunda bir şey demiyorsun." "Hayli türküler üretiyorum, adım soyadım yok. Sonuna bir şey ekleyeyim mi?" dedim babama. O da: "Bizler garibiz oğlum, bize garipler derler, gönül de gariptir" dedi... Soyadı yokken bize "garipler" derlermiş. Gerçekten de biz garip, yani ezilmiş, hor görülmüş, abdal diye nitelendirilmiş, aşağılanmışızdır. İşte oradan kaldı. Türkülerimin içinde garip adı geçer..."
🌿 Neşet Ertaş