Ofelya
@Basiretlitacir
10 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
Sâdık Hidâyet tarafından 1942 yılında çıkarılan kitap, Mehmet Kanar tarafından dilimize kazandırılmıştır. Kitap; aylak köpek, kerec don juanı, çıkmaz, taht-ı ebû nasr, tecelli ve karanlık oda olmak üzere 7 öyküden oluşmaktadır. Her öykü ayrı bir etkileyiciliğe sahip olsa da bence yazar karanlık oda ile adeta bir altın vuruş yaparak kitabı sonlandırmıştır. Yine bence karanlık oda'nın bu kadar etkileyici olmasının sebebi yazarın öyküyü yazarken yaşam ve ölüm hakkında kendi düşüncülerini ve hayatını sona erdirmesinin gerekçelerini ifade etmesidir. Diğer bir ifadeyle yazarın kendi hayatının öyküsü olmasıdır. Yoksa şu cümleler başka nasıl açıklanabilir?
(SPOILER)
"Ben hiçbir zaman başkalarının zevklerine ortak olmadım. Ya katı bir duygu ya mutsuzluk duygusu engel oldu bana. Yaşam derdi, yaşam güçlüğü. Bütün sorunların içinde en önemlisi insanlarla uğraşmak. Kokuşmuş toplumun şerri, yiyecek giyecek belası, bunların hepsi, durmadan gerçek varlığımızın uyanmasına engel oluyor. Vaktiyle onların arasına karışmıştım; başkalarını taklit edeyim dedim. Baktım, soytarıya dönmüşüm. Adına zevk dedikleri her şeyi denedim; gördüm ki başkalarının zevki bana yaramıyor. Her yerde her zaman yabancı olduğumu hissettim. Diğer insanlarla aramda en ufak bir ilgi dahi yoktu. Başkalarının yaşam tarzına ayak uyduramazdım. Kendi kendime dedim ki hep: bir gün toplumdan kaçacağım; bir köyde gözden ırak bir yerde kendi köşeme çekilip yaşayacağım. Ama inziva hayatını şöhret için istemiyordum. Kendimi birinin düşüncesine mahkum etmek, birinin taklitçisi olmak değildi istediğim..."
