Batuhan Bel
@BatuB25
Ancak katlanabiliyoruz... Hem sonra ben düşlerimde bahçelerde yatıyorum, acı yeşil çimenler üzerine, aylar süren bir bombardımanmış da yeraltından yeni çıkmışım.
Reklam
Ben sevdiğim müziği ilk dinleyişte, duyuşta severim ve bir daha asla unutmam. Bu hep böyle olmuştur.
Bir dönüş korkusu da başladı, aslında ve sanırım alıştığımız ve hep yaşadığımız yerden ayrılınca bir süre sonra, dönme düşüncesi ve duygusunun böyle bir ürkünçlüğü var herkes için.
Anıların müthiş bir dirençsizliği var, kişi anmak istediğinde her şeyin içinden geçip, an'ı, şimdi'yi aşıp anmak istediği anıya dönebiliyor. Çıplak ve savunmasız çocuklar gibi anılar.
İşte burası fazla ve bu fazlalık "anlamı" arttıracağına eksiltiyor
alınyazısına başkaldırıp
iki yüzü yerine tek yüzüyle gelseydi ya