Yoldaki bakışlar soğuk, yüzler soğuk, insanlar soğuk, kalpler soğuk, mevsimlerde suç bulma öyle...
Eğri ve yamuk yırttığımız kağıtlara hiç tahammül edemedik, her zaman kusursuz kağıt yırtmaya çalıştık. Kaldı ki sırf bu yüzden defterimiz hep erken bitti. Annem 'oğlum yiyor musun bu defterleri?' dediğinde hiç gerçeği söyleyemedim. Yine bundandır ki eğri ve yamuk duran insanlara karşı hiç tahammül edemedik. Netliğin ve biçimin, doğrunun en beyazında yer almak istedik. Onları sayfa dışında bıraktık. Yeni gelen harflere ve cümlelere temiz bir alan bıraktık.
Kulaklıkla son ses müzik dinleyenler, cam kenarında dolu dolu düşüncelerle yol ile akıp gidenler, ayakta bel ağrısına tutulanlar, uykusunu alamayanlar, sessizlikle haşır neşir olanlar, hepimiz bir aradayız. Ve bizi gözetleyen kendim, her metrobüse binişimde tüm insanları izlemeyi ve anlamaya gayret ettiğim ruhum...
Kahvaltının hızlı yapılmadığı zamanlardı, kıyafetlerin önem taşımadığı günlerdi. Paylaşmanın almaktan daha değerli olduğu, pastayı eşit paylaşımlara dilimlediğimiz yıllardı. Tribe fazla girmediğin, kimseye fazla küs kalamadığın zamanlardı. Hani illa sevince sevişmek gerekmiyordu, platonik de olabilirdin. Utanırdın, kaçardın. Yine vardı yalanlar ama yakın değildi bu kadar insana, esnaf bu kadar sahtekar, komşularımız bu kadar soğuk değildi. Önemli değildi başkalarının hayatları, neler yaşadıkları. Daha önemliydi babanın maaş günü eve tatlı getirmesi. Halley önemliydi, en yakın bakkal önemliydi, çokokrem önemliydi. İnsanlar bu kadar önemli değildi, benlik bu kadar çirkin değildi, bu kadar aşağılık hiç olmamıştı.
Ben hala düştükçe ağlıyorum köşelerde ve babamın beni düştüğüm yerden kaldırıp yaralanan yerleri öpmesiyle her şeyin düzeleceğine inanıyorum... Kırmızı bisikletlerin hala geleceğini düşünüyorum. Ben hala ağlıyorum.