Sevmeye başladığımız kişileri hayatın manası gibi görmekteki aceleciliğimiz, hiçbir şeye uzun zaman bakabilme sabrı ve tahammülü yoksunluğumuzdan, ondaki güzelliğin ve içindeki gerçek benliğin izini sürememekteki başarısızlıkla sonuçlanıyordu. Bu nedenle bir zamanlar sevdiğimiz çoğu insan, sonradan bizim için huzursuzluk veren bir yabancıya dönüşüyordu.