Fiziksel engellerim ne kadar üstesinden gelirsem geleyim, duygusal hayatın, yani benim için asıl önemli olan hayatın asla "normal"e dönmeyeceğini görmek büyük bir acıydı. Bu acıyı içimde yaşamak, bastırmak zorundaydım.
Bir yerde bir sorun olduğunu biliyordum çünkü anlatmaya başlamadan önce düşüncelerim gayet netken, anlatmaya başladığımda bulanıklaşıyor, zihnimde rüzgârda uçuşan yapraklar gibi dağılıyorlardı. Hepsini toparlıyor ve devam ediyordum. Kafa karışıklığım yüzünden aklımı kaçıracaktım.