Sabahın altısı olmuştu, doğmaya başlayan günün solgun ışığı zindana dolarken sönmek üzere olan lambanın aydınlığını bastırıyordu. Cesedin yüzüne vuran garip yansımalar ara sıra yaşam belirtisine benzer görüntüler oluşturuyordu. Gündüz ile gecenin mücadelesi sürdükçe Dantes’in kuşkuları devam etti ama gündüzün zaferiyle bir cesetle baş başa olduğunu anladı.