Ne biçim acıdır anlatılmayan
Kelimelere sığdırılamayan
Yitip giden zamanı boşa harcayan
Gecelerime yanıyorum
Bavuluma toplasam kaybettiklerimi
Geri getirmez ki eski beni
Anılarıma sardım kefeni
Toprak attım sildim geçmişi
Bedia
Seni en güzel ben severim kadın
Aşkımla kalbini mühürledim kadın
Bilmezler kıymetini üzerler seni
Bana gel, dünyayı yoluna sererim kadın
Dışarısı çok karanlık gitme incinirsin
Sen en güzel benim göğsümde dinlenirsin
Sarıp sarmalarım göz yaşını silerim
Uyursan uyandırmam taş kesilirim kadın
Git demeden gidebilmeli insan
Umutlarından,hayallerinden...
Söz işitmeden vazgeçebilmeli bazen.
Nasıl ki su damlası bardaktan taştığında değer kazanırsa insanın da yokluğunda kıymeti anlaşılır.