Elimde kitap sanıyor, çok yaşamaktan kızarmış bir demirin ardından
hasretin önünden yaşlı evler taşıyan martı
salınıyorum,
akşam bir çift tekerleğin ortasında
yavaşça geçiyor ardımdan
sessizce yürüyen açlık
kulağında numarasıyla selam veriyor
işte üşümek fazla dertten
böyledir.
Bir kedi bile çağıramıyorken boğazı
sıralanmış taşların arsında
ümide fazla bel bağlamak
yolun sağındaki ağaca benzer.
b. f.