Zor zamanlarda derin bir avuntuya gereksinim duyarız. Esaslı bir şeye. Sağlam bir desteğe. Tutunacak bir kayaya...
Zaten kendi içimizde var olan türden bir şeye. Ama kimi zaman bunu görebilmek için biraz yardıma ihtiyaç duyarız.
En açık en rahatlatıcı hayat dersinin çoğunu en kötü zamanımızda öğreniyor olmamız tuhaf bir çelişki. Fakat yemek yemeyi de en çok acıktığımızda , cankurtaran botlarını ancak denize düştüğümüzde düşünürüz zaten...
Sizi avutmaya çalışan kişinin zaman zaman kendinizi daha iyi hissetmenizi sağlayan o sade, dingin sözcükler arasında zahmetsizce yaşayıp gittiğini zannetmeyin... Aksi durumda o sözcükleri asla bulamayabilirdi...
Rainer Maria Rilke, Genç Bir Şaire Mektuplar