Begüm Özdemir
@Begumozdemir
Avukat
4 Haziran 1998
115 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
Bu kitap Nobel ödüllü ve övgü dolu yorumlar almış bir eser olmasına rağmen kurgusu bana fazlasıyla sığ ve zorlama geldi. Karakterlerin yeterince derinleştirilemediğini, kimliklerinin ve motivasyonlarının belirsiz kaldığını düşünüyorum. Kitap, temel vaadi olan "yolcuların arayışından" bence oldukça uzaklasmıştı. Odak noktasına aldığı yan hikayeleri ve karakter meselelerini de ne yazık ki layığıyla işlemediğini düşünüyorum. Ne kurgusu beni içine çekebildi ne de karakterlerin dünyası bana sahici geldi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
*Spoiler içerebilir
Dili, oldukça sade, akıcı ve anlam derinliği taşıyan bir Türkçe zarafetine sahipti. Bu yönüyle bile okuma sürecim benim için son derece faydalı ve geliştirici oldu diyebilirim. Tek bir evde ve ayrı odalarda bir araya gelmiş, farklı sosyal statülere sahip kiracıların yaşamları üzerinden, eserin yazıldığı dönemin atmosferine, sosyal ilişkilerine ve hâkim anlayışına bizzat tanıklık etmek oldukça etkileyiciydi.Ancak,sadece birkaç bölümde çok sayıda kiracının ana bütünlükten biraz kopuk, bağımsız bölümler halinde art arda anlatılması biraz dikkatimi dağıttı. Bu küçük aksaklığa rağmen çok beğendiğim bir okuma oldu.
Edebiyatımızın bu kıymetli eserini herkese tavsiye ediyorum. Herkese iyi okumalar.
*Spoiler içerebilir
Bu kitabı haftalar süren zorlu bir okuma sürecinin ardından ancak bitirebildim. Kitabın içeriğinde, okura İstanbul tarihini öğretme amacıyla yerleştirilmiş metinler mevcuttu. Ancak, bu metinlerin hikâyenin aralarına serpiştirilmesi, her ne kadar tarihsel bir bilinç oluşturmayı hedeflese de, sürükleyici ve akıcı yapıyı ciddi ölçüde bozmuştu. Kitapla bu tarihsel metinler arasında yeterli bir bütünlük kurulamadığını düşünüyorum.
Ayrıca, kitabı gereksiz uzunlukta bulduğumu da belirtmeliyim. Yazarın, katili bulma sürecinde yalnızca bir veya iki karakter üzerinde uzun uzadıya durması ve birçok olayın katilin tespitine fayda sağlamayacağı açıkça belli olmasına rağmen uzun uzun anlatılması, kitabı sıkıcı bir hale getirmişti. Dahası, katilin kim olmadığını kitabın başlarında anlamam, bu uzun ve sıkıcı okuma deneyiminin temel sebeplerinden biri oldu.
Şunu da eklemeliyim ki, Ahmet Ümit'i ilk defa okudum ve eserinde edebi bir anlatım ve üslup beklentim vardı. Ancak, bu kitap edebiyat anlamındaki beklentimi karşılamadı.
Beni tatmin eden ve sevdiğim kısımlar ise; kitabın, İstanbul'u yağmalayanlara ve zarar verenlere yönelik bir bilinç oluşturması, adaletsizliğin nelere yol açabileceğini gözler önüne sermesiydi. Kitap, bu yönüyle bana İstanbul'u yeniden hatırlattı ve önemli bir bilinç kazandırdı.
Şu anki zihnim ve duygularımla okuduğum için düşüncelerim bu şekilde olabilir. Fakat bu kitabı lisedeyken, onlu yaşlardayken okumuş olsaydım, eminim çok severdim. O zamanlar İstanbul'la yeni tanışıyordum ve kitabı okurken şehri başka bir gözle seyrederdim.
Kitabı okurken bitirmeye yakın, nedense sona doğru kulaklarımda Zülfü Livaneli'nin 'Karlı Kayın Ormanı' müziği çalmaya başladı. Benim için en güzel kısım buydu.
En yakın zamanda, tarihi ve minareleriyle süslenmiş o sevimli beldeyi,
Nihan Kaya'nın neredeyse bütün eserlerini okudum ama şunu belirtmeliyim ki kitaplarında çok fazla benzer ya da aynı düşünceler,cümleler mevcut bu sebeple benim için çok farklı bir okuma olmadı.
Kitabın başlarında notlar kısmında yazarın 80'lerde okuduğu kitaplarda gördüğü Türkçe'yi içselleştirdiği ve bu yüzden bağlaçlardan önce veya sonra virgül kullanmasına ya da bazı kelimeleri TDK kabulü dışına çıkarak bitişik yazmasına ilişkin ncümleleri bulunmakta ancak bu durum yazarın makul gerekçelerle açıklanabilecek özgürlüklerin taraftarı olduğunu belirterek yazım kurallarını ve noktalama işaretlerini işaretlerini doğru kullanmamasına gerekçe oluşturamaz. Zira dilimizde okuma, yazma, konuşma eylemlerinde keyfiyeti önlemek; tek bir paydada buluşabilmemiz, dilimizi nesilden nesile aktarabilmemiz için gerekmektedir.Dolayısıyla dilin kullanımına keyfiyet değil kurallar karar vermelidir.Yazarlar ise bu sürece katkı sunmalıdır.Bu sebeple yazarın bu tutumunun makul bir gerekçesini göremedim.
Kitabın içeriğine gelecek olursak
Yazarbireysel hakların ve özgürlüklerin savunucusu diyebiliriz.Toplumculuğun getirdiği "biz" düşüncesinin karşısına "ben"i koyarak, bireyin özgünlüğünü ve önemini vurguluyor. Çünkü o, "ben" olmadan "biz" olunamayacağını çok iyi biliyor. Gelenekleri ve genel kabulleri cesurca sorgulayarak, dürüstlük, haksızlık ve kırılganlık gibi derin konuları olabilecek en şeffaf şekilde birçok kişinin ayağına basarak korkmadan anlatıyor.
Özellikle kadınların ve çocukların ruhunda açılmış ve açılacak yaraları tüm çıplaklığıyla ortaya koyması, yazarın bana göre sadece bir gözlemci değil aynı zamanda koruyucu bir melek olduğunu da gösteriyor. Bu yönüyle yazar, okurların vicdanına dokunuyor ve onlara empati kurma fırsatı sunuyor.
İyi okumalar...
Öncelikle şunu belirtmek isterim :Bu kitap bir "kişisel gelişim kitabı değildir ".Aksi halde yazarımızın emeğine haksızlık etmiş oluruz.Zira kitapta yazarın popüler kültürün kişisel gelişim kitaplarına ve sık rastladığımız insanı tektipleştirmiş ilkelerine ilişkin sorgulamalar mevcut.
Bazı kitaplar vardır ders çalışır gibi neredeyse tamamının altını çizersiniz, bir hazinedir. Bu kitap da benim için öyle oldu. Psikoloji alanında metinler ya da kitaplar seçerken en çok dikkat ettiğim şeylerden birisi akademik düzeyde olmasa da kitabın araştırmalarla temellendirilmiş olması ve alanında uzman kişiler tarafından kaleme alınması.Bu kitapta tamamıyla öyle bilimsel araştırmalardan yararlanılarak geniş bir perspektifle yazılmış.Kitapta uzun yaşam,mutluluk yaşanabilirlik, iyimserlik ve anlamlı bir hayat üzerine sorgulamalar ve genel geçer kabuller üzerine yapılan değerlendirmeler mevcut.Bu kitap İş, ebeveynlik, evlilik, ilişkiler vb. üzerine hayat boyu size eşlik edecek, düşündürecek bir rehber olabilir.Okumanızı kesinlikle tavsiye ederim. Hayatınızı güzelleştiren bir dokunuşu olabilir.
