Behcet Çiftçi
@Behcet72
Gezmek için araştırmayı ve fotoğraf çekmeyi bahane etmiş bir tolaz...
Atlarını yılkıya bırakmış bir Çerkes kadar kim bilebilir yalnızlığı?.
Ve zaman ayağı kırık bir at gibi tökezlerken, söz kar etmez artık Çerkez’e; boğuncun çölüne atar kendini ya da ormanın koyu karanlığına.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Dilini mürekkeple sınayan kehanet
Ne zaman sızmıştı şiire ki şairine
Belalar vaat edip çekilmişti öyle
Söz yorgunluğu bu, fark edilmiş
Bir yaranın rüzgarla örselenişi
Hayallerin ürküttüğü tenhalık
Sonra ten seğirmesi: söz usancı
Ah kadın, Cizre miydi senin adın
Cudi’ye bakıp durma fistanın alev alır
Bilmez misin ki kan değdi çakalların dişine
Her bodrum tekinsiz saatler gibi işliyor
Ormana tütüne yüzüyle konuşan bir halktın
Şimdi bütün bunların kefareti isteniyor senden
Ay utancından kıpkızıl, çöle dönüyor coğrafya
Bedevileşen devletin mülkü olsun diye