Aklım bir düşünceye takıldı:hayatımda ilk defa, birçok ozanın söylediği, onca düşünürün nihai bilgelik olarak öne sürdüğü hakikati gördüm. Hakikat şuydu; sevgi insanın ulaşabileceği en yüksek ve en büyük hedefti. O anda insanın şiirinin, insan düşünce ve inancının ayırt ettiği en büyük sırra haiz oldum: “ insanın kurtuluşu sevgiyle ve sevgidedir.” Elinde hiçbir şeyi kalmamış bir insanın dahi, kısacık bir an için bile olsa, sevdiğine ilişkin düşüncelerden nasıl mutluluk duyabileceğini anladım.
“Biz deneyimlerimiz hakkında konuşmaktan hoşlanmıyoruz. İçeride bulunmuş olanların hiçbir açıklamaya ihtiyacı yok ve diğerleri de ne o zaman nasıl hissetmiş olduğumuzu ne de şimdi nasıl hissettiğimizi anlayamazlar.”