Berkecan
@BekoTuran
Radyo, TV, Sinema
Müzisyen
Social Media Content Specialist
Üniversite
Ankara
Ankara
440 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
"Okuduğum en iyi çizgi roman!" diye bağırmak istemiyorum. Çünkü bu zamana kadar gerçekten çok az çizgi roman okudum, Marvel filmlerine bayılırım fakat çizgi romanlarına daha adım atamadım. Bu yüzden büyük konuşmak istemiyorum ama... Okuduğum en iyi çizgi roman!
Özenle hazırlanmış kaliteli karton kapağı aralarken korktuğumu itiraf etmek istiyorum. Benim için Kara Kule'nin yeri çok ayrıdır. Hali hazırda berbat bir film uyarlaması olduğu için çizgi romanın bende nasıl bir his uyandıracağını bilmiyordum. Ama neyse ki Stephen King projeyi başıboş bırakmamış. Bu yüzden başlamadan biraz daha rahatlayabildim. Sonra fark ettim ki, telaşlanmaya korkmaya ve gereksiz bir duygu durumuna hiç ihtiyaç yokmuş. Stephen King'in muazzam atmosferini sayfalara harika bir şekilde işlemiş kalem darbelerini hissettiğiniz an içiniz rahatlıyor.
Evet, Kara Kule'nin benim için en önemli yanlarından biri atmosferi. Hiçbir kitapta hissetmediğim havayı hissettiğim yerdir benim için Kule. Her anının bir rengi vardır ve bu renkler çok güzel yansıtılmış. Çizgiler bana ilk golünü böylece atmış oldu.
Hikaye zaten başlı başına bir gol. Büyücü ve Cam Küre'de dinlediğimiz yürek burkan başlangıç hikayesine bir daha konuk oluyoruz. Sanki ilki çok kolaydı da. Büyücü ve Cam Küre'yi okurken hikayenin sonuca bağlandığı noktaya yaklaştığımda kendime gelebilmek için kitabı bir süre bırakmayı denediğim bir gerçek. Denedim, başarılı olamadım. Aynısı burada da başıma geldi. Biliyorum başıma gelecekleri, ne olacağının farkındayım, yine içim titreyecek; ama hızla sayfaları çevirmeye devam ettim. Sonrasında normale dönebilmek için kendime biraz zaman tanıdım.
Gittiğim yolları bir başka bakış açısıyla bir daha katetmek çok farklı bir his. Atmosferi bu kadar iyi tutturulmuş çizgiler kitap kadar olmasa da bizi fırtınaya
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İlki roman ikincisi çizgi roman olan çok fazla esere denk gelemezsiniz. Ben hiç denk gelmedim de, büyük konuşmak istemiyorum. Açıkçası yeraltı edebiyatının en iyi örneklerinden biri olan Dövüş Kulübü'nün bir çizgi romanı olduğundan haberim bile yoktu. İşin güzel yanı da bu çizgi romanın, hikayenin devamı niteliğinde olmasında.
Romanın ne kadar sert ve vurucu olduğunu okuyanlar bilirler. Çizgi roman da bu sertliği tamamen çizimlerine yansıtmış. Romandaki kara mizah unsuru artarak kendini devam ettiriyor ve örülmüş duvarlar bile kırılıyor. Ne demek istediğimi okuyunca anlayacaksınız. (Merhaba Chuck P.!)
Çizgi romanımız fasiküller halinde kısa kısa yayınlanmıştı, tükenmeden toplu setini alabildiğim için kendimi şanslı hissediyorum. Her fasikülün çıkmasını teker teker bekleseydim sabrım kısa sürede taşardı zaten o apayrı bir konu. Tempo tavan yaptıktan sonra bir daha ortalık sakinleşmediği için birkaç sayfa okuyup bırakabileceğiniz bir eser değil Dövüş Kulübü 2. Bir oturuşta hızla tüketilmeli.
Hikayemiz ise derinliği sonucu romanın hikayesinin altında kalmıyor. Hatta kırılma noktaları bizleri fazlasıyla şaşırtıyor. Yazım aşamasının da ne kadar zor olduğunu ara kısımlarda anlayabiliyoruz. Bu da okununca anlaşılacak bir unsur olduğu için sürprizi berbat etmek istemiyorum.
Dövüş Kulübü'nü okuduysanız, Dövüş Kulübü 2'yi kaçırmamanız lazım. Ben bu zamana kadar nasıl fark etmemişim kendime kızıyorum. Maceranın devamı ve had safhada heyecan bunca zamandır bizleri bekliyormuş!
Puan vermedi·40 syf.··
Beğendi
·2018 108. kitabı
·3 saatte okudu
·Okunma: 06 Eylül 2018 01:03
Ülkemizde dergiler can çekişiyor. Son zamanlarda hak ettiği kadar okunamayan dergiler bir de zamlardan etkileniyorlar, böylece çarklar dönmez hale geliyor. Alacakaranlık dergisiyle Can Evrenol'un dergiye verdiği röportajı kendi sayfasında paylaşması sonucu tanıştım. Gayet de iyi oldu çünkü fikrimce şu sıralar gerçekten çizgisini en iyi takip eden dergilerden biri.
Korku fikrinin anlaşılması, edebiyat ile sinemanın bu konuda ne kadar içli dışlı olduğu ve korku filmlerinin alt metinlerinin ne kadar önemli olduğu konusunda son derece aydınlatıcı bir yayın Alacakaranlık. Şu ana kadar 18 sayısı çıkan dergi umarım bu zor zamanlarda ayakta kalmayı başarır.
Çoğu yazar, eski hikayelerinin peşlerini bırakmadığını defalarca ifade etmiştir. Hikayeler tarafından rahat bırakılmamak da en çok Stephen King'in yaşayacağı bir durum olmalı. Arama motorlarımıza Stephen King kaç kitap yazdı diye soracak olursak karşımıza çıkan rakam 200 oluyor. Haliyle çeşit çeşit hikayelerinden ve fikirlerinden bazıları hala yazarın içinde bir yerlerde yaşamaya devam ediyordur. Kanıtımız elimizde: Doktor Uyku.
Medyum, Stephen King'in en iyi romanı mıdır, tartışılır. Bana göre en iyilerinden biridir. Fakat şunda kesin bir yargıya varabiliriz ki; Medyum, King'in en çok ses getiren eserleridir. Romanın ilk sayfasından itibaren okurunu kuşatması, karakterlerin sanki yanımızda oturuyorlarmış hissi yaratması ve bitmez tükenmez delilik, romanı mükemmel yapan yalnızca birkaç unsur. Bir de hepimizin bildiğini varsaydığım "Cinnet" var. Çeviriden kaynaklanan yanlış anlaşılmalar aklımızda kalmıştır. Sonuç olarak roman ve filmin adı aynı: The Shining. Gel gör ki, romanın da filmin de çevirisinin bununla alakası yok. Bahsettiğimiz "ışıltı", "Medyum" diyerek sıradanlaştırılan, "Cinnet" diyerek de ortadan kaldırılan bir durum oluverdi. Bunu yapmanın ne kadar sakıncalı olduğunu Doktor Uyku ile olan maceramızın başlamasıyla anlıyoruz.
Işıltı, ilk romanda gizemini fazlasıyla koruyan bir unsurdu. Doktor Uyku'da ise romanın daha iyi anlaşılması için ışıltının üzerindeki gizem perdesi biraz daha aralanıyor. Tam anlamıyla bir açıklama beklemeyelim, sonuçta biraz gizemden kimseye zarar gelmez. Yalnızca ışıltının değil, ilk romandaki küçük çocuğumuz Dan Torrence'ın da hikayesi bizlere daha açık bir şekilde veriliyor. Dan'in hayatının gittiği yönün ilk kitapta yaşadıklarıyla ne kadar ilişkisi olduğu anlatılıyor ve bu yapılırken biz de kafamızdaki boşlukları tamamen
Le Guin kitapları hakkında bir şeyler yazarken her zaman korkarım. Ne yazsam yeterli gelmeyecek gibi hissederim. Kısacık eserleri bile derinine indikçe hacim kazanıyor. Yarattığı dünyalar, halklar derin ve bir o kadar bize tanıdık. Yepyeni dünyalar sunan romanlar genelde uzun olur, ya da seri olur, bazıları bitmez! Le Guin, bir dünya yaratırken bunu bir fincanlık çay sohbetine bile sığdırabilir. Ve bu çay sohbetinde yalnızca bu dünyayı öğrenmekle kalmazsınız, derinliklerine iner ve ufkunuzu genişletirsiniz.
Le Guin, ayrımcılık konusuna fazlasıyla değinen bir yazar. "Vahşi Kızlar"da cinsiyet ve ırk ayrımına göz atıyoruz. Bunu Le Guin kalemi üzerinden yapmak bambaşka bir ayrıcalık. Bu ayrıcalığın nedeni de, Le Guin yarattığı dünyaya ne kadar aşina olduğunu her kelimesiyle belli ediyor. İnanılmaz bir hayal gücünün esiri oluyoruz. Kalemi de bir o kadar kendine bağlıyor. Uzun veya kısa önemli değil, o eserin tadı her zaman damağınızda kalıyor.
"Vahşi Kızlar" kısa fakat oldukça derin bir hikaye. Bu derinliği gözler önüne sermek için kitap bölümlere bölünmüş. Hikayemiz altmışlı sayfalarda son buluyor. Geri kalan, okuma üzerine bir ufak yazı, şiirler ve söyleşiden oluşuyor. Le Guin'in parmak bastığı noktaları anlayabilmek için, onu da tanımak gerekiyor. Kısa söyleşi bunu bir yere kadar başarıyor, karakterinin nasıl olduğu konusunda bir fikir sahibi olabiliyoruz. Yarattığı dünyalarla kurduğu bağların da ne kadar sağlam olduğunu yine verdiği cevaplardan çıkarabiliyoruz.
Le Guin'in feminizm üzerine fikirleri kulak kabartmaya değer ve kesinlikle doğru noktaları işaret ediyor. Fikir akımları her daim yozlaşmıştır, bu yüzden doğru yönü gösteren yazarlar es geçilmemelidir. Özellikle anarşizm ve feminizm üzerine sıra dışı fikirleri olan Le Guin mutlaka okunmalı ve incelenmelidir.
