Bella
@Bella_Beti
13 okur puanı
Eylül 2021 tarihinde katıldı
Onun her zerresi için kendimi ölümün kucağına çekebilirdim ama onun yaşayacağı ufacık bir hayal kırıklığı, beni paramparça ederdi... Bir dirilir, bin ölürdüm.
Reklam
Bedenlerimiz arasında sadece birkaç santim olduğu zamanlar bile aramızda kilometreler vardı... Varlığı bile uzaktı. Yokluğu ise tuzak.
O ve ben, ayrı ağaçların yapraklarıydık. Biz, kalıbını bile oturtup bir tutamıyordum ikimizi. Benim özüm ona zehir, onunki bana zehirken bile şifaydı. Bunu karşısına geçip nasıl anlatabilirdim? Yapamazdım, en kötüsü de buydu. Dünyaya karşı yıkılmaz cesaretim ve öfkem varken konu o olduğunda kanatlanıp uçuyordu sanki son kalan kırıntılar da bedenimden, izi bile kalmıyordu. Yalın oluyordum, onun uzaktan ne kadar yumuşak göründüğünü bilmediği saçları ve benimkinde hissettiğimde tir tir titrediğim tenini anlatamıyordum süslü şiirlerle, o çikolata ve çilekle süslenmiş bir waffle tabağıydı ve ben de hiçbir zaman yenmeyen ya da sıyrılmayan, porselen tabağın üzerindeki ince sostum sanki. Tabaktakiler bittikten sonra can sıkıntısının verdiği hisle çatalın ucuyla şekli bozulan, oynanan o ince sos. Sadece tabağı süslemek için. Birkaç dakika sonra sıcak suya boylayarak ince ince işlenmiş karışımının dağılmasına izin verecek, kanalizasyonda diğer atıklarla kaybolacaktım. Varlığım da yokluğum gibi bir hiçti.
Uzaktan sevmek... Herkes yapamaz. Bir hayaletmiş gibi uzaktan izlemek, uzaktan kıyamamak, uzaktan sövmek, uzaktan bakmak, uzaktan karışamamak ve çıldırmak, uzaktan vazgeçmemek ve en ağırı da, bedenlerinizin arasında santimler varken bile ruhlarınızla kilometrelerin olması.
Umut. Umut et derler, umudun olsun derler. Umut bir şeyi başarabilmenin ilacıdır derler ama umut çoğu zaman ölüm sebebidir. Umut bazen insanı öldürür... Ne komik değil mi? Bize ilerlediğimiz yolda eşlik eden umut, bazen iki dağ arasında köprü olur ama bazen de iki yol arasındaki bataklık. Bazen hayat verir, bazen öldürür.
Reklam