Tulay
@BenKaktus
7 okur puanı
Haziran 2024 tarihinde katıldı
Kaybetmek... Dünyanın en acı duygusu olsa gerek. O çok beklediğiniz başarılı olmak için gece gündüz varınızı yoğunuzu ortaya koyduğunuz sınavın sonunda kaybetmek, deli gibi aşık olduğunuz insana uzak hissettiğiniz bı anda kaybetmek,yıllarca onlarca anı biriktirdiğiniz bir arkadaşınızla bir gün ipler kopma noktasına gelmesi, onu kaybetmek... Kaybetmek insanı dibe batıran, boğan bir daha gelmeyeceğini, bir daha olmayacağını , bir daha kazanamayacağını anlatan korkunç bir duygu.
O yüzden insanlar en çok kaybetmekten korkar. Korktukca daha çok kaybeder,kaybettikce daha çok korkar.
Bu yüzden atar her adımını,o yüzden bilir hayattaki tüm insanların, sahip olduklarının değerini . Bazende asla bilmez, hayattakiler hep var olacak zanneder ve yanılır insan... Her zile bastığında annesi o kapıyı açacak , babası her pazar kahvaltıda gazete okuyacak sanır . Birtek gittiklerinde, o koca boşluk geriye kaldığında anlar insan . Kaybetmek dünyanın en ıstırap veren duygusudur...
Namık kemalin ilk kitabını okudum ilk başlarda bi bulunduğu bölgeyi bir dostoyevskinin suç ve ceza kitabındaki gibi mermer aralarına kadar anlatımına benzetsemde buradaki okurların yorumuna tutundum kitabı bırakmamak için elimden... iyikide bırakmamışım diyorum kitap belli bi yerden sonra çok akıcı ve ne olacak merakı ile okudukça okutan bi tip tavsiye ederim
Herkes öldü!
Zaten hepimiz ölmeyecekmiyiz bir gün hayırlı ölümlerin olması dileğim..
Hanımefendi ne yapsada oğlunun vefasızlığı yuzunden öldü..
Mahpeyker Aşk sandığı hırsı yüzünden öldü..
Dilaşub guzelim sevdasından öldü..
Ali bey ise yaptıklarının azabından kahrından öldü..
İnsan ne icin yasar..ne olurda ölümü bekler.. beni burada hüzünlendiren dilaşub'tu ya sevdigi adamin kollarına gitmeyi bekliyordu. yada gidemeyeceksede bir an önce ölmeyi..sevdiği adam ise icindeki sevgisini aşkını eğlenerek kapatiyordu unutturuyordu bi sekilde kendine..keske unutturmasaydı...
Sözün özü...Alıntı
Geçmiş geleceğede geçmiştir.Actigin sayfayı sen umut dolu cümlelerle doldurmaya başlarsın ama kapattığın son sayfa,açtığın bu sayfaya daha açmadan yansımıştır aslinda. Canın acımıştır. Kaleme alma sebebinde kimselerin seni anlamıyor oluşudur. Bu yuzden daha sıkı sarılırsın acını yazdığın o kaleme. Öyle yapınca geçecekmiş gibi, yazarken kalemi sıkı tutmanın yanında,birde onu kağıda daha çok bastırırsın, acılarını gösteren o kağıdında canını acıtmak istercesine... İşte tam burda gelecek kirlenmeye başlıyor birazda çünkü sıkı sıkı sarıldığın o kalemin yazdığı acılar, açacağın temiz sayfada iz bırakıyor. Yani sen temiz bir sayfa açtım sanıyorsun ama geçmişinde canın Öyle acımış oluyor ki, o acıların bazıları o temiz sayfaya daha sen başlamadan gelmiş oluyor...
Sonrasında da ya kendini kandırmak için yazdığın cümleler yüzünden o kalem tükeniyor ya da herseyi fark etmişse insan, o kalemi kırıyor...