İnsanın dünyadaki misafirliği azaldıkça, Doğa'nın akıl ötesi bir güzellikler mucizesi olduğunu algılaması, daha da keskinleşiyor...
Ve başkalarının pek duymadığı bir korodan bir şarkı yükseliyor kulaklarında:
Dönülmez akşamın ufkundayız vakit çok geç,
Bu son fasıldır ey ömrüm, nasıl geçersen geç...