"İnsanlarla ağaçlar, yağmurlarla ırmakların birbirine benzediğinden çok benzer birbirine. Tohumken göğüslerinde saklı yazgılarıyla, aldıkları yaraları ölünceye değin taşımalarıyla, ilk gençlik çağlarında gözlerinde dalgalanan kızıl gün batımlarının ayartısına ömür boyu direnmeleriyle benzerler. "
"Tutunmak nedir, nasıldır, daha onu bilmiyor. Dal kırılmaz Metin. İnsan gözlerini açar sadece. Gözlerini açınca da düşer. En mesut insanlar gözlerini açmak için ölmeyi bekleyenlerdir."
"Herkes dünyanın kekremsi tadından payına düşeni alır. geceden ve gündüzden, bahardan ve kıştan, cennetten ve cehennemden payına düşeni. İnsan denen şeyin bu payların toplamından ibaret olduğunu, bu payların kimseye eşit düşmediğini, düşmeyeceğini, herkesin bu adaletsiz taksim esnasında biricikleştiğini, birbirinden uzaklaştığını ve yapayalnız kendi hücresinde sabahı beklediğini bilirim. Şairler soğukkanlı sesleriyle bu bekleyişe bir ad koyarlar:İnsandan insana tükenmez mesafeler. "