Sen
@Bendesede
8 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İlk defa bir deneme türünde bir kitap okudum ve cidden bayıldım normalde pek bu tür kitapları sevmem diye düşünüyordum fakat bu kitap tüm ön yargılarımı yıktı. Cidden harika bir kitap olmuş bu kitabı bana doğum günü hediyesi olarak alan arkadaşım iyi ki almış ve benim, deneme türü ile ve bu harika kitap ile tanışmama vesile oldu <3
Kitabın içeriğine gelecek olursak yazar kendi hayat tecrübelerinden ve yaşanmışlıklarından yola çıkarak her insanın her gün yaşadığı veya ömrü boyunca illa yaşayacağı konuları, durumları ve söylemek isteyip de söyleyemediklerimizi, hayatımızdan çıkarmak isteyip de çıkaramadığımız insanlar hakkında ve mutlu bir hayat sürebilmek için ne yapmamız gerektiğini öyle güzel dile getirmiş ki okuduğum her satırda kendi düşüncelerimden parçalar buldum. Ve en önemlisi bazı görmezden geldiğimiz gerçekleri hiç çekinmeden yüzümüze vuruyor yazar ve iyi ki de vuruyor. Okurken her görmezden geldiğim gerçeklerin farkına varıp ' Yazar haklı o yapabiliyorsa ben neden yapamayım ki neden kendime engel olup bazı şeyleri görmezlikten gelip susuyorum ve mutsuzluğuma neden oluyorum ki!'' dedim. Bu kitap bana çok şey kattı diyebilirim en önemlisi bazı gerçekleri görmemi sağladı.
Hür olmak istiyorsanız, mutlu olmak istiyorsanız, kendini bilmenin ve kendine değer verip sevmenin o eşsiz hissini ve huzurunu hissetmek istiyorsanız bu kitabı okuyun derim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yan yanayken bile birbirimizin aynı yanına denk gelemiyoruz.
Giden duyamadıklarıyla gidiyor, kalan sustuklarıyla kalıyor...
Edebiyatın psikoloğu olan, çağ açıp çağ kapatan, yeni bir tür oluşturup o türün bir mevsimi olan yazarın koltuğunun karşısındayız. Israrla kaçan aynamızı yüzümüze tutuyor. Bu eser bir tutum olarak, modern Rus toplumunun kaçınılmaz olarak ürettiği türden sorunların bir örneği. Rasyonel egoizm ve diğer tehlikeli totaliter ütopya vizyonları (ki vizyonsuzluğun alası) dünyanın hiçbir ikliminde, hiçbir çağında, MÖ, MS kendine yer bulamaz. Dünya daima zehir saçan kötülüklerle doluydu ve gitgide daha da kötü olacağına neredeyse şüphe yok. Her türlü dogmacılığı doğruyor bu kitabında Dostoyevski, acımasızca eleştiriyor. Zaten dünümüzü, bugünümüzü bir kolaçan edersek başımıza ne gelmişse bu dogmatizmden gelmiştir. Sosyal etkileşimlerden mahrum olan bir Rus'un Avrupa'ya geçişinden sonra düşünce dünyasında oluşan çatlaklardan sızan güneşin bir yansımasıdır bu eser bana kalırsa. Dünyayla ilişki kurma çabası içerisindedir, ancak başarısızlığı onu yerin daha da altına itmektedir.
Farklı renkler, diller, ırklar, etnik kökenler... Her birey iki türlü yaşam arasında sıkışmış ve bu sıkışıklığın arasında bir yaşam idame ettirme uğraşında. Yani bir nevi iki yüzü var, çelişkileri var, korkuları var, sanrıları, tanrıları yaa neler neler... İnsan bu görüntü itibariyle sınırlı, ruhsal bir varlık olarak sonsuzu temsil eder. Her zaman farkına varamadığımız gerçeklerimiz var. Bir bütün olarak zevklerin, üzüntülerin, iyilerin, kötülerin zaman içerisinde şekil değiştirebildiği, dozunun artıp azalabildiği garip bir döngünün içerisindeyiz. Normal bir insan başarı ve mutluluğu arzular ve bunun için çabalar. Bulunduğu toplumun içinde zamanla izole olduktan sonra sınırların, zincirlerin izin verdiği yere kadar üst üste binen olgulara hayat verir. Ne olabilir bunlar, efendime söyleyim, ırksal
