En azından, ailemle otururken. Onlara hiçbir zaman söylemezdim gerçek düşüncelerimi. Tabii, arkadaşlarım da bilmezdi hayata ve dünyaya dair görüşleri mi. Dikkat çekmeyecek kadar sıradan, Kadınların ilgisini çekecek kadar değişik konuşmalar yapardım kalabalık içinde. Tutturulması zor bir dengeydi.
Eğer insanlar da bitkiler gibi, hareketlerini emirlere uyarak yapsalardı, hiçbir zaman eylemlerinden dolayı suçlanamazlardı. Tercihler yapabildiğimiz için suçlanıyoruz. Ya ahlakın içinde ya da dışındayız!"
Dünyada yardım istenecek kimse yoktu. Hiçbir zaman da olmamıştı. Gönüllü yardım kuruluşları doyuruyordu belki birkaç yüz bin kişiyi, ama duyabiliyor muydu, karnını bayat yemeklerle doldurduğu insanların haykırışlarını?...