"Diğer insanlar benden farklı bir dünyada yaşıyor. Renkleri görüyor, her şeyi hissediyor, birbirlerini seviyor ve heyecanlanıyorlar. Ben bunların hiçbirini yaşayamıyorum. Benim için dünya gri. Ben dünyanın içinde yaşamıyorum; ona dışarıdan bakıyorum."
İzin verici ebeveynlerin, çoğu zaman çocukları tarafından çok fazla sevildiği görülür çünkü izin verici ebeveynler, çocuklarıyla çok az çatışır. En basitinden, hayır kelimesini çok kullanmazlar. Bu ebeveynlerin büyük çoğunluğu genellikle, çocuklarıyla çatışmaktan rahatsızlık duyar ve öz disiplinle ilgili kendi mücadeleleri vardır.
Narsist ebeveynler, çocuklarının kendilerinden ayrı bireyler olduğunun farkında değildir. Daha ziyade çocuklarını, kendilerinin bir uzantısı olarak görürler. Çocuklarının ihtiyaçları, ebeveynlerinin ihtiyaçlarına göre tanımlanır ve kendi ihtiyaçlarını ifade etmeye çalışan çocuklar; bencil ve düşüncesiz olmakla suçlanır.
Ebeveyn için çocuğun önemiyle ilgili böyle bir eksiklik varsa (çocuk, ebeveynlerinden birinden ya da diğerinden bir şey istediği ya da özen beklediği için utanç duyuyorsa) kendi duygusal ihtiyaçlarının pek çoğuna kör bir şekilde büyüyecektir.