Bütün umutlarını kaybetmiş birinin umarsız kederi ile sahip olamayacağını kabullenerek daha iyisini aramaktan vazgeçmiş birinin yaşadığı rahatlama arasında bir yerlerdeydi. Aramıyordu ve bütün aramayanlar gibi bulamayacağını biliyor, sorun değilmiş gibi davranıyordu.
Herkes karısından ayrılıyor, en sevdiği arkadaşlarını terk ediyor ama kimse, annesinden ya da ablasından sıkılmış birini ya da onlarla paylaşacak bir şey bulamadığı için uzaklaşmayı tercih eden birini anlamak istemiyor. Nedense herkes bu kararın altında derin psikolojik sebepler, analiz edilmeye muhtaç süreçler, müthiş travmalar filan aramaya meraklı. Ailenin tek çocuğu olarak büyümüş birinin ana babasını kaybedince tek tabanca kalıvermesi üzücü olmaktan öte bir duruma tekabül etmez, müthiş psikolojik tahliller gerektirmezken; Oraya ait olmadığına karar verdiğinden evini, ailesini görmeye gerek duymayan, ailenin işlevsizliğine inanan birinin hali herkese marazlı görünüyor.
"Ruhunun hafiflemesine hiç izin vermiyorsun. Herkesle dövüşüyor, her şeyle savaşıyorsun. Böyle yaparak rahatlarım sanıyorsun. Ama bak, öfke en çok taşıyana yük, o yükün altında nasıl da eziliyorsun."