bengü nur kayasuyu
@Benguben
Psikolojik Danışman
lisans
9 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Hikayemiz Quiquendone adlı hayali şehirde geçiyor. Bu şehirde yaşayan insanlar da heyecan, mutluluk ve öfke gibi duygular yok. Bu durumdan kitapta “Özel yaşamları sessiz, durgun ve bitkiseldi. Eşler arasında hiçbir tartışma, hiçbir sitem söz konusu olmadığı gibi kalp hareketlerinde hiçbir hızlanma beyinlerinde hiçbir uyarı gözlemlenmemekteydi” açıklamasıyla bahsedilmişti. Doktor Ox ve yardımcısının aydınlatma sistemi kurma bahanesiyle geldiği bu şehir için aslında daha farklı amaçları vardı: deney yapmak. Bu deneyin amacı insanların bu bitkisel yaşantının tam tersi bir hayat yaşamalarıydı. Sizde bu kitabı okuyarak deney sonucunda neler olmuş öğrenmelisiniz !! Kitabın bana göre tek olumsuz tarafı çok fazla yabancı terim içermesi. Anlatımdaki akışkanlığı bozuyor maalesef.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Merhabalar, sizde de öylemi bilmem ama ben olay örüntüsü olmayan kitapları daha uzun sürelere yayarak okuyorum genelde. Özellikle size birazdan önereceğim Alfred Adler’in “ Yaşama Sanatı” tarzı kitaplarda. Fakat bu kitap kendi türü içindeki kitaplardan farklı olarak akıcı bir şekilde ilerliyor. Kitap çok genel hatlarıyla Adler’ in bireysel psikoloji kuramı hakkında bilgi veriyor. Ama dediğim gibi çok genel hatlarıyla. Yani ruh sağlığı uzmanı olmayan kişiler de kolaylıkla okuyabilir. Bir psikolojik danışman gözüyle bu kitabı kendisiyle yüzleşmek isteyen insanlara öneririm. Adler hayattaki her davranışımızın bir amacı olduğunu söyler. Her insanda bulunan aşağılık duygusu vardır. İnsanlar bu duyguyla baş edebilmek için bir üstünlük çabasına girerler. Bu üstünlük ihtiyaçlarını karşılayabilmek için bazı karakteristik özellikler ya da davranışlar edinebilir. Bu kazanılan özellik veya davranışlar her zaman olumlu yönde olmaz. İşte kitap bu tür karakter ve davranış örüntülerini önce teorik olarak anlatıyor. Daha sonra ise örnek üzerinden açıklıyor.
Fransız Devrimi, tarih kitabında birkaç paragrafta gördüğüm kadarıydı benim için. Ama bu kitabı okumak sanki Fransız Devriminin yüksek bütçeli tiyatrosunu izlemek gibiydi. Kitap o kadar etkileyici bir anlatıma ve olay örgüsüne sahip ki okurken bir ara koltuktan kalkıp “ yok artık” diyerek kitabı bıraktığımı ve olanları sindirmek için kendime zaman verdiğimi hatırlıyorum. Fransız devrimi çerçevesinde ele alınan olaylar örgüsünde insanlar arasındaki sınıflaşmanın doğurduğu zulüm ve çatışmalara şahit olacaksınız. En kötüsü de adalet duygusunu yitirmiş bir toplumda hiç kimsenin – hangi toplumsal sınıfa ait olursan ol- aldığı nefesi verebileceği bir ana bile sahip olmadığını göreceksiniz. İnsanın kötülük çıtasını ne kadar yükseltebileceğine şahit olacaksınız. Gelelim kitaba adını veren şehirlere. Bunlardan biri tahmin edebileceğiniz gibi Paris diğeri ise Londra. Yeri geldiğinde bu iki şehirden biri ölüm diğeri ise özgürlük anlamına gelecek.
Bugün sizlerle Nobel Ödüllü yazarımız Orhan Pamuk’un “ Masumiyet Müzesi” adlı romanı hakkındaki düşüncelerimi paylaşmak istiyorum. Pamuk’un bu romanı yazma sebeplerinden biri “AŞK” kavramının çözümlemesini yapabilmek. O yüzden gelin baştan anlaşalım hepimizin aşka bakış açısı farklı olabilir. Bu yüzden romanın kahramanlarına yüklediğimiz anlamlar da değişiklik gösterebilir. Ben romanımızın baş kahramanları olarak Kemal ve Füsun’u ele alıyorum. Fakat roman boyunca bu iki kahramana ne kadar sinir olduğumu bilemezsiniz !! Kitap 1970 yıllarında özellikle İstanbuldaki insanların ilişki örüntülerini gözler önüne seriyor. Özellikle bekaret konusu bir çok kere ele alınmış. Açıkçası ben yazarımızın bu konuda bize aktarmaya çalıştığı mesajı tam olarak anlayamadım. Gelelim romanımızın konusuna. Kahramanımız Kemal Bey kitabın başlarında Sibel adlı bir kızımızla birlikte. Daha sonra bir karşılaşma sayesinde uzaktan akrabası olan Füsun’a takıntılı bir şekilde aşık oluyor. Kemal Bey Füsun’a olan aşkı yüzünden işini, arkadaşlarını ve hatta ailesini bile geri plana atıyor. Aynı evde oldukları halde birlikte olmadıkları seneler boyunca Füsun’un eşyalarını gizli gizli alıp biriktirmeye başlıyor. Bu eşyalar daha sonra İstanbul'da açılan ilk şehir müzesi olan “Masumiyet Müzesi” ni oluşturuyor. Kitabın içinde bu müzeye giriş için bir adet bilette bulunuyor. Gel gelelim ben Füsun’un Kemal’ i sevdiğini hiç düşünmedim. Bu konuda daha fazla yorum yapıp sizlerde ön yargı oluşturmak istemiyorum. Ama Füsun benim gözümde şımarık, dediğim dedik küçük bir kız. Son olarak 1970’ten 2020’ye Türkiye de özellikle sosyolojik olarak pek fazla değişiklik görmedim açıkçası.
Dostoyevski’nin son baş yapıtı olan “Karamazov Kardeşler” her bir sayfasını hem kitaptaki karakterleri hem de kendinizi sorgulayarak okuyacağınız 1025 sayfadan oluşmakta. Dışarıdan çok kalın görünen bu kitabın içine daldığınızda (evet dalmak diyorum çünkü sıradan bir okumayla bu sayfalar arasında kayıp olabilirsiniz ) her bir bölümün ne kadar gerekli olduğunu göreceksiniz. Bana göre kitabın tek eksik yanı -ki buna aslında bir eksiklik değil de kültürel farklılıklardan kaynaklı bir kafa karışıklığı diyebiliriz- ana karakter ve yan karakterlerin sayısının fazla olması ve isimlerinin alışık olduğumuz isimlerden farklı olmasıdır. Ayrıca karakterlere genel olarak kısa isimleriyle seslenildiği için kim kimdi, kimin akrabasıydı gibi kafa karışıklıkları kitabın ortalarına kadar çok fazla oluyor. Ancak bu sorunu bir karakter şeması çizerek halledebiliyoruz. Kitabın içeriğine gelirsek Rusya’ da yaşayan bir aileyi ele almasına rağmen Türk ailelerinden ve kendimizden pek çok ortak nokta bulabileceğinizi göreceksiniz. Mitya, İvan ve Alyoşa ve babaları Fyodor Pavloviç kitabımızın ana karakterlerinden. Ama şunu söyleyeyim bu kitabın yan karakterleri birer baş karakter gibi ele alınmış. Mitya’yı kontrol eden şeyin dürtüleri, İvan’ı mantık ve Alyoşa’yı da vicdanı olduğunu söyleyebiliriz. Tabi bu durumun değişiklik gösterdiği anların sayısı da oldukça fazla. Bu kitapta aynı babadan ve hatta anneden olan kardeşlerin bile ne kadar farklı karakterlere sahip olduğunu göreceksiniz!!
