feyza

Etrafını saran dünya, ona ölü ve boş geliyordu.
“Yeterince kitabın var” diyenlere cevabımız hazır.
Zamanın sonsuz ağırlığını hissediyordu. Saatler alışmış oldukları amacı olmadan anlamını yitiriyordu. Zindanda volta atar gibi avare ve heyecanlı, bir odadan diğerine gidiyordu. Gerçek dünyasını temsil eden sokağın kapıları onun için kapanmıştı. Elinde o alevli kılıcı tutan melek misali tehdidiyle şantajcı kadın duruyordu.
Hayata olan aşırı tutkumuzdan, Umut ve korkudan kurtulan bizler, Hiçbir yaşamın ebedi olmadığı, Ölülerin asla dirilmediği, En yorgun ırmak bile Denizle birleştiği için, Tanrılara şükranlarımızı sunarız.