Ays
@Benimce
23 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Çünkü aşk bir ağaç gibidir: Kendiliğinden yetişir, kökleriyle tüm benliğimizin derinliklerine sarar ve yıkıntı halindeki bir yürekte yeşermeye devam eder. Bu tutkunun ne kadar körse, o kadar inatçı oluşunu açıklamak mümkün değildir. Kendi içinde tutarlı olmadığında daha da güçlüdür.
Acının aşırısı, tıpkı sevincin aşırısı gibi kısa süren şiddetli bir duygudur. İnsan yüreği bu uçlardan birinde uzun süre kalamaz.
Ama bazen beyazlaşıp beyazlaşmadıklarını görmek için saçlarını tutam tutam koparacak kadar çok acı çekiyordu.
Nereden geldiğini ve hatta kaç sene ona kitaplığımın bir köşesinde yer verdiğimi bilmediğim biraz yıpranmış ama daima sabırla okunmayı beklemiş bir kitap diye nitelendirdim onu. Ve ilk okuduğum Halid Ziya UŞAKLIGİL kitabım olarak da kitaplığımda yer vermeye devam edeceğim.
Genel olarak kitaptan bahsedecek olursam, Servet-i fünun dönemi romanı olduğundan ötürü doğal olarak dili ağır, üslubu da süslü. Dilinin ağırlığı kitapta kullanılan eski kelimelerden ötürü ama bu okunamayacak kadar bir sorun oluşturmuyor bence. Tabi belirtmeliyim ki benim kitabımda parantez arasında kelimelerin anlamları yazıyordu, belki de bu yüzden olsa gerek benim için okumada sıkılma gibi bir durum söz konusu olmadı aksine daha da hoşuma gitti.
Konu olarak da birkaç cümle söylemem gerekirse, romanın başkahramanı Ahmet Cemil’in yaşamında meydana gelen olaydan ötürü, artık kendi hayatında bir yol oluşturma sürecine girdiğini ve bu süreçte yaşadıklarını, ayağa kalkma çabasını, yürüme sürecini, o süreçte tökezlemelerini ve dahasını anlatıyor. Sanki gerçek zorlu bir yaşam hikayesi gibi okudum ama itiraf etmeliyim ki sürekli bir hüzün havası süregeliyor. Açıkçası bence size romanı okutan şey de bu. Okurken bu hüzün durumu meraklandırıyor insanı. Ben, sürekli bir düzlüğe çıkacak mı? Bir şeyler yoluna girecek mi? Bu sefer bir düzen tutturabilecek mi? diye bu sorgulamalarıma bir cevap bulma peşine düşerek okudum. Tabi ki böyle klasik bir olay örgüsü olan romandan şaşırtıcı bir son beklememek gerektiğini de doğal olarak belirtmeliyim. Bence dönem eseri olduğu için bile okunabilir.
Ben Halid Ziya’nın kalemini bu kitapla tatmış oldum, açıkçası pişman olmadım ve devamını da getirmek istiyorum.
