Evlatlarım dedi Hüdayi. Fitne bir ateştir ki hem o ateşi salonu yakar hem de ateşinde değdiğini. İnsan Allah'a imanın var diye kendine bir an bile olsa güvenmesin. Zira içinde imanı vardır sahi lakin nefsi de vardır. Kendine kendi nefsine güvenmek Müslümanlık alameti değildir. Müslüman olan kişi kendine değil de Allah'a güvenir. Fitne denen Ateş imanı olandan da gelir ve imanı olana da gelir. Bulaştığı vakit bir illet gibi sarar insanı. O vakit ondan uzak olmak gerekir.
İnsanlardan uzak kalmadan ve kibir denen girdaba kapılmamak için yapıyordu bunu. Lakin tevazu göstermeye de gayret etmiyordu, zira biliyordu ki tevazu göstermeye gayret etmek de bir çeşit kibirdi. Öyle ki tevazuya çalışan kendindeki üstünlüğü bildiğinden böyle ederdi. Hüdai artık her şeyi aşmış da bunlara varmıştı. İnce düşünmüyordu da inceyi inceltiyordu.