BercesteKitapp
@BercesteKitapp
103 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Özetle, arka mahallede “orospu, hafif kadın” Olarak fişlenecek bir hikaye kahramanı, yıllılar Caddesi’nde “cesur yürek” olarak hayat buluyordu.
Ve paranın dokunduğu her başkahraman, koşulsuz aklanıyor ve alkışlanıyordu
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İnsanı para bozmaz. Parayı kazanırken çektiği acı ile yeni hali arasına giren yılların hafıza kaybı bozar. 
Kocalarından bıkmış hatta “sıdkı sıyrılmış” ancak geçen onca yılın sonunda, karşılıklı çıkarlar nedeniyle süren evliliklerin yaşı geçkin kahramanları ile birlikteyiz. 
Ertürk Akşun’un kalemiyle ilk kez tanıştığım kitapla geldim
“İnsan yaşadığı dünyanın, çevrenin ve tarihin bir ürünüdür… ama bazıları için bu yetmez; çünkü onların içinde hep şu inanç vardır: Daha iyisi mümkün.”
Bu cümle kitabın ruhunu en iyi anlatan yerlerden biri bence. Çünkü bu kitap açıkça politik bir metin. İçinde yaşadığımız ülkenin geçmişini ve bugününü, yönetim anlayışlarını ve toplumsal yönelimleri sorgulayan bir çerçeve sunuyor. Yazar, geçmişle gelecek arasında kurduğu bağ üzerinden şu sorunun peşine düşüyor: Tarihten çıkan dersler bugünün şartlarında nasıl bir anlam taşıyabilir?
Bir yerde şöyle diyor:
“Aslında yapmak istediğimiz, geçmişle gelecek arasında ne gibi benzerlikler var… O zamanki kurtuluş reçeteleri şimdi bizim işimize nasıl yarar? Sorduğumuz sorular ve aradığımız cevaplar aslında bunlardır.”
Bu cümle bana kitabın niyetini çok net hissettirdi. Kesin hükümler vermekten çok, sorgulamaya alan açan bir metin. Geçmişe nostaljik bir bakışla değil; bugünü anlamak ve değerlendirmek için bir referans noktası olarak yaklaşıyor.
“Sorgulayan insan olmak zorundayız” fikri de metnin omurgasını oluşturuyor. Çünkü bir toplum, kendi geçmişini ve bugününü “neden” ve “niçin” diye irdelemeden sağlıklı bir değerlendirme yapamaz.
Metindeki “kurak toprak” metaforu ise bu bağlamda oldukça çarpıcı. Politik ve toplumsal zeminin verimli olabilmesi için o toprağın işlenmesi, tartışılması ve beslenmesi gerektiğini söylüyor. Belki de bu kitap, tam olarak o kuru toprağı sulamak için yazılmış bir metin.
Katılalım ya da katılmayalım; kesin olan şu ki bu kitap soru soruyor. Ve bazen değişim, önce o sorularla yüzleşmekle başlıyor.
Tuba İşcan Özyediler’in Herkes Haklı kitabı, ismiyle insanı hemen yakalıyor. Okurken şunu düşünüyorsun: “Gerçekten herkes haklı olabilir mi?” Kitap tam da bu sorunun etrafında dolaşıyor. İlişkilerde yaşadığımız kırgınlıkları, yanlış anlaşılmaları ve içimizde bir türlü susmayan o sesi ele alıyor.
En sevdiğim tarafı, kimseyi suçlamaya çalışmaması. “Empati yapın” deyip geçmiyor ama her şeyi de hoş görmemizi istemiyor. Bir yandan karşımızdakini anlamaya çalışırken bir yandan da kendi sınırlarımızı hatırlatıyor. Bu denge hoşuma gitti çünkü gerçek hayatta da en çok zorlandığımız yer burası.
Dili oldukça sade. Bölümler kısa ve akıcı, bu da kitabı kolay okunur yapıyor. Özellikle ilişkilerde sürekli aynı şeyleri yaşayan, “neden hep böyle oluyor?” diye düşünen biriysen kendinden parçalar bulman çok olası.
Belki çok derin psikolojik analizler arayanlar için biraz yüzeysel kalabilir ama bence kitabın amacı o değil. Daha çok fark etmeni sağlamak istiyor. Büyük laflar etmiyor, küçük ama düşündüren cümlelerle ilerliyor.
Genel olarak, sakin sakin okuyup üzerine düşünebileceğin bir kitap. Bitirdiğinde “kim haklıydı?” sorusundan çok, “ben bu hikâyede neredeyim?” sorusu kalıyor aklında. Bence kitabın en kıymetli yanı da bu.
