Merhabalar
Ben kar çok severim. Karın yağmasını, yağarken yürümeyi, oynamayı her türlü çok severim daha doğrusu severdim. Ta ki iki yıl önce 6 Şubat'a kadar. O günden sonra bende yağan her karda bir korku oluşmaya başladı hele bu kar şubatta yağıyorsa aklımdan geçen bin bir türlü senaryo ile korkudan titretebiliyor. Ben 6 Şubat'ta o depremi yaşayanlardan biriyim. Ölümün nefesimden bile yakın olduğunu hisseden milyonlarca insansan biriyim. Depremde yakınlarımdan bir can kaybım olmadı ya da ben enkaz altında kalmadım ama bu tarih her yaklaştığında içimi kaplayan bir ölüm korkusu oluyor. Sanki her şey sona yaklaşmış gibi bir korku... Geçer mi bilmem ama belki de geçmemesi daha iyidir. Bana hayatta her an her şey olabileceğini hatırlatması açısından orada durması gereken bir korkudur belki de. Niye böyle bir yazı yazdığıma gelecek olursak az önce bir haberde 5-6 Şubat'ta olduğum şehirde kar beklendiğini gördüm. Yine aynı duyguyu hissettim. Ve bu duygunun hala çok güçlü olduğunu fark ettim. Sizlerle de paylaşmak istedim.
Umarım böyle bir felaket bir daha yaşanmaz. Umarım yaşadıklarımızdan ders çıkarırız. Umarım sevdiklerinizin acısını yaşamayız.
Hoşca, sağlıkla ve güvenle kalın. :)