Berfin Sarıkaya
@Berfin_S
Kendim için buralara notlar bırakıyorum
"Psikanaliz esnasında hasta kanepeye uzanmalı ve size bazen anlatılması hoş olmayan şeyleri anlatmalıdır." Bunun üzerine doğaçlama içinde hemen cevap verdim: "Şimdi, logoterapide hasta, dik bir şekilde oturuyor olabilir ama bazen hiç hoş olmayan şeyler işitmek durumunda olabilir."
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Sadece gelecekten ve üstüne çekilen perdeden bahsetmedim. Aynı zamanda geçmişe de değindim. Bu mevcut karanlığın içerisinde bile geçmişin bütün coşkulu mutlulukları ve ışıklarının nasıl aydınlattığını anımsattım. Kendi kendime bir vaiz gibi seslenmekten kaçınmak için, yine şunları yazmış olan bir şaire atıfta bulundum: "Was du erlebst, kann keine Macht der Welt die Dir rauben" (Yaşamış olduklarını, dünyadaki hiçbir güç senden alamaz."
Onu büyük bir sevgi ile bekleyen insana ya da bitmemiş bir işe karşı sorumluluğun bilincine vakıf olan insan, hayatını asla bir kenara bırakamaz. Varoluşunun "neden"ini biliyordur ve hemen hemen her "nasıl"a dayanabilecektir.
Istırap bizim için sırtımızı dönmek istemediğimiz bir göreve dönüşmüştü. Başarı için gizli fırsatların farkına varmıştık. Bu fırsatlar şair Rainer Maria Rilke'nin "Wie viel ist aufzuleiden!" (Üstesinden gelmek için ne kadar çok ıstırap var!) diye yazmasının sebebiydi.
(...)
Bizim için üstesinden gelinecek çok ıstırap vardı. Bu nedenle zayıflık anlarını ve gizli gözyaşlarını en az seviyede tutmaya çalışarak, ıstırabın tamamıyla yüzleşmek gerekliydi. Ancak, gözyaşlarından utanmanın hiçbir sebebi yoktu. Çünkü gözyaşları, insanın cesaretlerin en büyüğüne, ıstırap çekme cesaretine sahip olduğuna tanıklık ediyordu. Çok az kişi bunun farkına varıyordu.
Bir insanın ruhsal hali -cesaret ve umuda sahip olup olmaması- ile vücudunun bağışıklığı arasındaki bağlantının ne kadar güçlü olduğunu bilenler, ani umut ve cesaret kaybının ölümcül etkilerinin olabileceğini de anlayacaklardır.