Berfin Özer
@Berfinzer
İnsanın vicdanı en duru referans noktasıdır.
Şu anda okuduğu kitaplar
Kesinlikle okuması gereken bir kitap.Peyami safa bu romanında insanın özünü bulması gerektiğini bedene verdiğimiz önceliğin aslında ruha verilmesi gerektiğini anlatıyor.
Kendi dünyalarında yalnız insanlar...Bu insanların; belki yalnızlıktan kaçış için, belki kendi zaaflarını örtmek için, belki kendince zor olan bir durumdan kurtulmak için, belki kendi benliklerinde sürekli devam eden çatışmadan galip gelme arzusu yüzünden yalana başvururlar.Ve kendi iç dünyamızda karanlıklarla yüzleşmemizin gerektiğini söylüyor.Bize boğan şeyler aslında içimizde olan kimsenin görmediği o karanlık taraf biz bu tarafımızı başkalarının görmesinden çok kendi yüzleşmemizden korkuyoruz.
Reklam
Bir idam mahkumundan ne farkımız olduğunu hiç düşündünüz mü?
Bir adamı öldürmekten hüküm giyen bir suçlu 5 hafta sonra idam cezasına çarptırılacağını öğreniyor. Bu 5 hafta boyunca ölümü düşünüyor ve ölüm onu henüz ölmeden öldürüyor. Ruhunu öldürüyor. Mahkûm da bu 5 haftalık bekleme süresinde sürekli insanlıktan çıktığını anlatıyor.
Fakat yine de bir mucize ya da son anda bir af bekliyor ama artık muhafızlar onu almaya geldiğinde anlıyor bu idamın gerçekleşeceğini. Sadece arkasında bıraktığı 3 kişi için üzülüyor; eşi, kızı ve annesi. En çok da kızına üzülüyor. Kızı onu “insanlıktan çıktığı” için tanıyamıyor ve babasının çoktan öldüğünü söylüyor soranlara.
En sonunda idam günü gelip idam mahkumlarının bekletildiği hücreye yerleştirildiğinde, oraya daha önce gelmiş kişilerin duvarlara yazdığı yazıları okuyor. Orada bu cezanın ne kadar çok ve insanlık dışı uygulandığı anlaşılıyor. Adsız mahkum oradan geçenlerin arasında suçsuzların da olduğunu düşünür ve burada idam cezasının nasıl insanlık dışı olduğu okuyucuyu sarsıyor.
İdam anı geldiğinde bir eğlence izler gibi izleyen halkı sırtlan olarak nitelendiren mahkum “Ah! Sırtlan çığlıkları atan halk!” diyerek tepkisini ve öfkesini dile getiriyor.
Martin Eden muhteşem bir kitap ve mutlaka okunmalı.Hayattaki amacımız para ,şöhret ya da sıfat olmamalı.Aşık olduğu kızın entelektüel yapısı ve kendi cehaletiyle savaş verir.Okuduğu kitaplar kendi hayatından sıyrılışı, onlara dahil olmaya çalışması ve sonunda kendisini her iki hayata da ait hissedememesi.
"Ölüler hiç dirilmiyor; en yorgun nehir bile sonunda güvenle denize dökülüyor".
Eşine ve kızına, ne şartlarda olursa olsun hiçbir şekilde umutsuzluk aşılamayıp onları hep daha iyisini düşünmeye teşvik etmiş uzakta olsa bile varlığını yanında hissetirmis.
Aliye ile resmi başlayan yazışmalar, tarihler ilerledikçe aşk mektuplarına daha sonra da hasret ifadelerine dönüşmüş, kötü vaziyetlerde dahi ailesini ihmal etmemiş, her fırsatta onları düşündüğünü en güzel cümleleriyle eşine ve kızına yazmış .
kafka'nın da dediği gibi, "mektup yazmak, hayaletlerin önünde soyunmak demektir, çünkü onlarda aç kurtlar gibi bunu bekler zaten. yazıya dökülen öpücükler yerlerine ulaşamaz, hayaletler yolda yalayıp yutarlar onları."
kafka'nın 38 yaşındayken 24 yaşında ve evli olan milena'ya yazdığı mektuplardan oluşan kitaptır.her kelimesinde sizi de içine çekmesi kaçınılmaz son. bir adamın,bir kadına değil onun varlığına olan aşkı var aslında bu kitapta. kafka'nın milena'sı olası geliyor insanın.
''yanımda yürüyordun milena.
düşünsene yanımda yürümüştün.''
''...söz gelişi odandaki, o her zaman seni görebilen mutlu dolap olsam, ne iyi olurdu: seyrederdim seni, koltukta oturuşunu, mektup yazışını, yatışını ya da uykuya dalışını.''
Reklam