BİLİNMEZ
Bazen öyle dalarsın ki
Sen denizde değil
Deniz sende boğulur
Sonra kendine gelirsin
Deniz boğulmaktan son anda kurtulur
Bazen sen dağlara değil
Dağlar kendini sana vurur
Ve sen dağlarda değil
Dağlar sende kaybolur
Sonra yağmurlar durur
Sular kurur
Ve üç el, kalp atışı duyulur
Aklın, fikrin, kalbin isabet alır, vurulur
“Umudunu imanından alan insan, veren Rabbi olunca, verenden de vereceğinden de emin, razı ve hoşnut olur.
Umut, insanın kendi varlığının farkında olması ve bunu hayata taşımasıdır.
Umut, insanın kendisinden istifade edecek potansiyelini, ilk önce kendisinin fark etmesidir. Bu farkındalık hedef, hareket ve emek getirir.”
Ya ölmüş biriyle nasıl vedalaşır insan? Veda sözleri bir rüzgar gibi boşluğa düşer. Sonra gelip senin içine oturur. Gözlerindeki hüznü, içindeki acıyı gösteremez insan. Suskun bir vedanın eşiğinde konuşur sadece.