Otur oğlum, otur, dedi annem sakin bir sesle; Hüseyin Dayındır o, iki ay önce atı öldü zavallının. - Ne ilgisi var dedim anneme. - İşte, atı öldü ya, çocuklarına cep telefonunu öyle ayarlatmış, çalınca at gibi kişniyor.
Eğer daha fazlamız
yiyeceği, neşeyi ve şarkıyı altın yığınlarına yeğleyebilseydi,
burası çok daha mutlu bir dünya olurdu. Ama mutlu ya da
mutsuz, artık onu terk etmeliyim.