Ne makine şu insan be! İçine ekmek,şarap,balık,turp koyuyorsun;iç çekmeleri,gülüşler ve düşler çıkıyor .İmalathane!Sanırım beynimizde konuşan bir sinema var.
Gerçekten sevmek,birini her neyse.tam da öyle kabullenmek,başka türlüsünü hayal bile etmemek değil mi ?Onu ,daha iyisinu,eksiksizini düşlemeden bağrına basma yetisi.Olduğu gibi.