Kimileri "Sev beni!" diye bağırır, ötekiler, "Sevme beni!" diye. Ama en kötü ve en umutsuzu olan bir bölümü de "Sevme beni yine de bana sadık kal!" diye. Ne var ki, doğruyu hiçbir zaman kesin olarak anlayamayız, her varlıkla buna yeniden başlamak gerekir.
Dikkat etmişsinizdir, inancı, tüm hakaretleri bağışlamak olan insanlar vardır, bu hakaretleri bağışlarlar gerçi ama hiç unutmazlar. Ben hakaretleri bağışlayacak kadar iyi bir yapıda değildim ama sonunda onları unutuyordum hep.Benim kendisinden nefret ettiğime inanan biri, onu geniş bir gülümseme ile selamladığımı görünce apışıp kalıyordu. O zaman, yapısına göre ya bendeki ruh büyüklüğüne hayran oluyor ya da ödlekliğimi küçümsemeyle karşılıyordu oysa bu davranışımın nedeni basitti: Adını bile unutmuştum adamın. İlgisiz ya da nankör kılan aynı sakatlık o zaman büyük ruhlu hale getiriyordu beni.