Rahatlık ve güvenlik,
yaşlılığın asıl ihtiyaçlarıdır : Yaşlılıkta bu yüzden her şeyden
önce para sevilir - eksilen güçlerin yerine. Yanı sıra
aş kın zevklerinin yerine yemek yemenin zevkleri geçer .
Görme, seyahat etme ve öğrenme ihtiyacının yerini öğretme
ve konuşma ihtiyacı alır. Fakat çalışma, müzik, hatta
tiyatro sevgisini koruması yaşlı insan için bir mutluluktur.
Faal olmak, bir şeyler yapmak, hatta bir şey öğrenmek
bile insanın mutluluğu için gereklidir. İnsan, güçlerini
faaliyete geçirmek ve bu faaliyetlerin başarısını
bir şekilde algılamak ister. (Belki de bu, güçlerinin ihtiyaçlarını
karşılayabileceğine kefalet ettiği içindir.) - Bu
nedenle insan kendini uzun gezilerde bazen çok mutsuz
hisseder. - Çabalamak ve direnerek mücadele etmek,
insan doğasının en temel ihtiyacıdır. Rahat keyif
anlarıyla bütünüyle yetinecek bir hareketsizlik, insan
için pek mümkün değildir. Engelleri aşmak, insan varoluşunun
en büyük zevkidir: Onun için daha iyi bir şey
yoktur. Engeller, harekete geçmekte ve bir şeyler yapmakta
olduğu gibi sırf maddi nitelikte olabilir ya da öğrenmekte
ve araştırmakta olduğu gibi düşünsel nitelikte
olabilir. Bunlarla mücadele edip zafer kazanmak,
insan varoluşunun en büyük zevkidir. Fırsatı yoksa,
elinden geldiğince yaratır. Bu durumda doğası onu bilinçsizce
ya kavga aramaya, entrika kurmaya, üçkağıtçılık
ya da başka kötülükler yapmaya zorlar
Mutluluğumuzun en az onda dokuzu yalnızca sağlıktan
kaynaklanır. Zira neşeli bir ruh hali her şeyden
önce sağlığa bağlıdır: Sağlık yerindeyse en elverişsiz, en
düşmanca dış koşullar, hastalık durumunun nahoş ya da
endişeli noktaya getirdiği en mutlu koşullardan daha
katlanılabilir görünür. İnsanın aynı şeyleri hastayken nasıl
gördüğüyle sağlıklı ve neşeli bir gününde nasıl gördüğü
karşılaştırılsın.
Sonuç olarak aptallıkların en büyüğü, sağlığını feda etmektir,
her ne için olursa olsun: İş için, eğitim için, şöhret
için, terfi için, şehvet ve anlık zevkler için. Tersine:
Ne var ne yoksa, her zaman sağlığın ardından gelmelidir.