Kişi çoğu zaman başka birinin hayatındaki
bazı ilginç olaylar dolayısıyla onu haksız yere kıskanır;
duyarlığı dolayısıyla onu kıskanmak yerine bilgisi dahilindeki
o olaylar bu sayede ilginç görünebilir. Bir dahinin
başına gelen son derece ilginç bir olay, boş bir kafa için
gündelik dünyanın yavan bir sahnesi olacaktır.
Doğanın zengin donattığı (ifade burada asıl anlamına
uygundur) kişinin kendi iç zenginliğinden keyif alabilmesi
için özgür esin perisinden başka dışarıdan bir şeye ihtiyacı yoktur. Eğer sadece bunu alırsa ondan mutlusu olmaz; ben 'in bize ben-olmayandan çok daha
yakın olduğu kesindir:
Buradan anlaşılıyor
ki çoğu zaman sadece kader ve sahip olduklanmız
hesaba katılsa da mutluluğumuz aslında kim "lduğumuza,
bizim bireyselliğimize bağlıdır. Kader düzelebilir ve
yetingenlik ondan çok şey talep etmez; fakat ahmak her
zaman ahmaktır ve ruhsuz bir hödük sonsuza dek ruhsuz.
bir hödük olarak kalır, isterse cennette çevresini huriler
sarsın. "En büyük mutluluk, kişiliktir."