Beryl
@BerylAurum
Okuduğum kitapları eklemeye çok üşeniyorum
9 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Jennette McCurdy kendisini çok iyi ifade etmiş. Hem canımı acıtıyor hem de iyileştiriyor bu kitap beni. Okuduğum ikinci otobiyografi bu kitap, Sol Ayağım’dan daha ilham vericiydi benim için. İyi ki okudum. Kendilerini bir narsistin tuzağında hisseden, belli şekillerde düşünmeye ve hissetmeye zorlanan insanlara önerimdir. :)
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Flaubert’in gençken kaleme aldığı kısa öykü. Tek denemede yazmış -metnin orijinali olan el yazılı kağıtlar buna işaret ediyor- bence obsesifliği, bir şeyi ifade etmesi gereken şeyden uzaklaştırıp somut biçimini sevmeyi ustaca anlatmış bence. ‘Kitapları sevmek’ , ‘okumayı sevmek’ , ‘çok okumak’ yerine göre eksik ifadeler olabilir. Bunu ilk paylaştığım gönderide uzun uzun yazmıştım. Kitapları anlatmak istedikleri şeylerden, var oluş amacından uzaklaştırıp da sevebiliyoruz. Kitabın ‘olmasını’ güzel buluyoruz bazen. (Who is we demeyin ben de varım bunun içinde). Okumak için de geçerli bu. Okumak bir eylemdir ve biz okumak dediğimiz zaman söylediğimizden azını ya da çoğunu ifade ediyor olabiliriz. Gözlerin satırlar üzerinde gezinmesi de ‘okumak’ tır, ‘okuduğumuz’ şeyleri anlamak içselleştirmek de okumaktır. Bağdat Caddesi’nden geçerken ben de çok okurum mesela :). Uzatıyorum kb. Bu adam aynı ben ya
Duru’ya teşekkür mü etsem kızsam mı bilmiyorum bana bu seriyi okuttuğu için. Aslında ben kaşındım, bir şey de diyemiyorum. Young-adult serüvenimi bir 5 yıl önce bitirdim (sanıyordum), tüm YA kitaplarımı sahaflara sattım, kitaplar kitaplığımdan taşınca ilk onlardan vazgeçtim. Artık ilgim de azalmıştı zaten biraz çocukça ve anlamsız geliyordu. Keyif almadım diyemem, bazı kısımlar çok sardı yalayıp yuttum. Bazı kısımlar da çok klişe geldi tabi, yüzümü buruşturdu ama YA diyelim geçelim. Bazen sırf tüketmek sırf keyif almak için kitap okunur ya. Asla gerçek olamayacak ideal ilişkiler, ideal karakterler okumayı seviyorum bazen. Ay öyle işte
Buket Uzuner’in ilk okuduğum kitabı. Bana İpek Ongun’un hikayelerinin daha cinselliği özgür kılınmış hali gibi geliyor. Yani her ikisinin karakterlerine de aynı uzaklıktayım. Goodreads te yazdığım her şeyin aynısını yazmayayım ama arada böyle ‘rahat’ kitaplar okumaya ihtiyacım varmış gibi hissediyorum, iyi geliyor. Kitap bitti ve ben kitabın hala sonuna kadar kurgu mu, biraz gerçek biraz kurgu mu, yoksa tamamen gerçek mi (bu bir seçenek değil galiba) olduğuna karar veremedim. Son bölümlerinde kitaptaki karakterler beni uzaklaştırdılar kendilerinden (valla benim suçum değil, garip garip triplenmeler) ama bunun Uzuner’in işi olduğunu söyleyemeyeceğim. Bence okurken kim kimin neyi, bunu kim yazdı aslında diyeceksiniz. Okunur
Amerikalılar akademiyi fazla karikatürize ediyorlar, they know nothing about it and it shows.
Kitap filminden uyarlanmış, normalde tam tersi olur. Filmini izledikten sonra geri döner burayı tazelerim diye düşünüyorum. Şimdilik fikirlerim pek olumlu değil bu kitaba karşı. Orijinal dilinde okudum da yani ben bu kadar kuru, tatsız diyaloglar hiç görmedim. Karakterler de aşşşşırı tiplemeydi yani okurken 30 sayfa sonra neye bürüneceğini tahmin edebiliyorsunuz kitabın. Yani umarım filmi daha farklıdır, iki açıdan umuyorum:
Birincisi filmin izlenebilirliği açısından, belki diyaloglar daha katlanılabilir.
İkincisi de kitap filmdeki diyaloglara kadar aynıysa hiçbir artistik özelliği, artısı kaldığını düşünmüyorum kitabın. Bu kadarsa zaten kitabı da başka biri yazmış olmuyor aslında screenwrite ı da okurum
Neyse neyse döneceğim.
(Bir de bazı kısımlar çok mizojinist ve iğrenç geldi yani plot a da hiçbir etkisi yok leave women alone, o kısımları okurken kitabı elimden bırakıp bir sorguladım yani ben ne okuyorum diye)
