İstanbul öyle bir hale gelmiş ki sokakta kaldırımların üstüne yatıp açlıktan ölsen, "Acep insan açlığından nasıl ölürmüş, hele bir seyredelim! " diye etrafına bir yığın ahali birikecek...
Babam intihar etmeyi severdi.
Genellikle pazar günleri, öğle vakti, herkesin orada bulunduğu, tercihen bayram yemekleri olduğu zaman intihara teşebbüs ederdi.
Başlarda biraz korkuyorduk, onun ölmesini istemiyorduk.
Kendisiyle ilgilenmediğimizi gören babam, meraklanmaya başlar ve pansuman yapmak için alelacele çalışma odasına giderdi.
Sonra, bunu yinelediği zaman, artık korkmazdık. Alışmıştık, şaka olduğunu biliyorduk.