İnsanın içindeki evrenin en büyüğü anaymış, onu yitirince bir boşluk, hiç dolmayacak o yüce boşluk, bir sessizlik anıtı gibi ruhumda giderek büyüdü. Tanrı denen sonsuz kudreti istediğimiz kadar büyütelim, insanın içinde ana gibi daha büyük bir varlık var ve seni doğurması, beslemesi ve büyütmesiyle daha somut. Bu acı insanın hakikaten bireysel kıyameti gibi. Ve bence asıl ondan sonra hayatın içinde oluşuyoruz.
Arıza olduğu yerde doğru bir onarım gerekir; kalıcı olan şey ise, insanın kendisini onaran bir cevher, irade oluşturmasıdır. Beklememeli istememeli, yapabildiği kadar yapmalı. Yanlıştan negatif beslenme değil, pozitif çıkarsama yapmalı.