Canı yanmıyordu artık, uyuşmuştu...
Her şeyini yitirdiğini hissediyordu ama biliyordu, daha zor günler onu bekliyordu... Kendisini mental ve manevi açıdan geleceğe hazırlamaya çalıştı. Bir anda, bir zamanlar bin bir türlü zorluk içinde diktiği tohumu aklına geldi, nasıl unutsun hiç çıkmamıştı ki aklından...
O an yüzünde acı bir gülümseme belirdi, tohumunun çiçek açmasını sabırsızlıkla bekliyo olucaktı, çünkü bu tohumun çiçek açma ihtimali onun tek tesellisiydi...
-Antalya
Bazen, görünür bir sebep olmadan, insana önünden geçtiği yapı, bir sokak köşesi, üstünde oturduğu sandalye hayatında önemli bir yer tutacakmış gibi gelir. İşte bu köşede bugün bir şeyler olacaktı. Artık hep oraya bakıyordu.
Bundan kurtulabilmek için geceleri yazmadı. Yemekten sonra tiyatroya, sinemaya gider; sokaklarda dolaşırdı. Nereye gitse hikâyesi onunla olurdu; ama dışarının etkisi de vardı. Arada unuttuğu oluyordu. Artık geceleri uyuyabiliyordu.