Betül
@Bethyu
1 Eylül
26 okur puanı
Şubat 2022 tarihinde katıldı
Çiçeklendik
Kitabın son sayfasını okuduğumda birkaç damla yaş aktı gözümden. Sanırım çiçeklendim gerçekten de.
Çiçeklenen bir kadının hikâyesini okumak iyi geldi bana. Türkan'ın hayatına, düşüncelerine ve değişimine tanıklık etmek sanırım bana iyi geldi. Kitap boyunca "çiçeklenmek" kelimesi benim için iyileşmeyi, değişmeyi ve yeniden hayata karışmayı ifade etti.
Melisa Kesmez'in dili oldukça sade. Buna rağmen duyguları okura geçirmek konusunda başarılı olduğunu düşünüyorum. Bazı cümlelerde kendimden parçalar buldum, bazı yerlerde ise Türkan için sevindim. Son sayfalarda gözlerimin dolmasının sebebi de buydu sanırım. Canım Türkan'ın güzel bir hayata merhaba dediğini okumak beni düşündüğümden daha fazla etkiledi.
Çiçeklenmeler'i bitirdiğimde içimde tatlı bir hüzün ve umut kaldı. Türkan çiçeklenirken ben de onunla birlikte biraz çiçeklendim sanki.
Reklam
Kitabın son sayfasını çevirmeden önce gözümden yaşların geleceğini ve buruk bir his bırakacağını elbette biliyordum.Filistin için yazılmış olan her şeydeki gibi insanı duygudan duyguya sürükleyen bu kitap, Nebil adlı bir kitapçının hikâyesini anlatıyor. Bir neslin gözünden filistindeki zulmü, haksızlığı, umudu, savaşı ve inancı anlatıyor.
Kitabı beğenen ya da okumak isteyenlere naçizane bir kitap tavsiyesinde bulunmak isterim:
Bir Buçuk Günde Seyr-i Alem
Bu kitabı elime aldığımda hayatımın çok yoğun bir dönemindeydim. Oradan oraya koşturup, sürekli bir şeyler yapmaya çalışıyor; kendimi geliştirmeye, ilerletmeye uğraşıyordum. Bu tempo içinde durmak neredeyse suçluluk gibi hissettiriyordu.
Kitabı okurken sakinleştim. Zihnimdeki bazı seslerin yavaşladığını, hatta bir süreliğine sustuğunu fark ettim. Aslına bakarsanız kitapta güçlü bir olay örgüsü yok. Büyük kırılmalar, çarpıcı anlar yaşanmıyor. Hiçbir şey olmuyor ama çok şey oluyor. Sakinliği ve dinginliğiyle insanı kendine çekiyor. Aslında olan biten daha çok karakterlerin düşünceleri ve hissettikleri üzerine.
Kitap, iyileşmeyi acele etmeden anlatıyor. Yavaş ama fark edilir bir şekilde. Kimse bir anda değişmiyor, her şey sihirli bir biçimde düzelmiyor. İyileşme sessizce, gündelik hayatın içinden geçerek ilerliyor. Bu hâliyle oldukça gerçek.
Bende susturduğu ses ise “daha fazlasını yapmalıyım” ve “yetersizim” düşüncesiydi. Bu ses özellikle iş hayatı konusunda beni yoruyordu. Sürekli ilerleme, kendini kanıtlama ve durmadan üretme baskısı içinde, durmanın bile bir eksiklik gibi hissettirdiği bir yerdeydim. Kitap, bu baskıyı tamamen ortadan kaldırmadı belki ama yumuşattı. Bana durmanın da hayatın bir parçası olduğunu hatırlattı.
Bu kitabı biraz yorgun bir döneminize denk getirirseniz daha çok keyif alacağınızı düşünüyorum. Gürültülü zamanlarda değil, durmaya ihtiyaç duyduğunuz anlarda daha çok karşılık buluyor.
Bu kitabı okumadan önceki hâlime şunu söylerdim:
Sakinleş, akışta kal ama yavaş da olsa ilerlemeye devam et.
